Memento mori ose: kur atë që nuk e bën dot teatri e bën kinemaja (“Grass” – film jug-korean me regji te Hong Sang-soo)

  Hong sang-soo, me nje ritëm te habitshem (te pakten nga nje film te ri ne vit!) vazhdon sipermarrjen e tij unike artistike te ketyre viteve te fundit dhe kete rradhe na orfon nje film sa te ‘rrudhur‘ në kohe (1 ore e 10 minuta), sa te thjeshte ne dukje (nga filmat më të minimalistë te tij) por nderkohe nga më kompleksët.

Historia eshte fare e thjeshte: ne nje kafe te humbur te Seulit (kryeqyteti i Korese se Jugut) disa çifte ulen per te pire diçka e per te biseduar per jeten e tyre. Nje grua (rol i luajtur nga muza aktuale e regjizorit dhe bashkeshortja e tij aktuale, e mahnitshmja Min-hee Kim), kliente e kafenesë, observon dhe (here pas here) degjon bisedat e tyre, gjithe duke qene perpara nje laptopi.

*

Në pamje te pare, kemi te bejme me nje film te ndertuar mbi bazen e disa skeçeve te vegjel, por ne fakt nuk eshte fare ashtu: loja aktoriale qe perkundet midis Min-hee Kim (individit) dhe çifteve te kafenese (human society), më shume se me teater, eshte lojë iluzionesh: filmi i 22te (në 20 vite karriere) i regjizorit te veçante jug-korean te krijon pershtypjen se, po aq sa insistojme para nje spektakli (teatral, per shembull), aq po asistojme edhe para provave (rehearsal) te tij. Dhe ky simultaneitet, sigurisht qe ndodh fale magjise se kinemase (montazhit), gje e pamundur qe te ndodhe ne nje skene (teatri, apo koncerti, psh).
Spektatori nuk eshte i sigurt nese behet fjale per personazhe realë qe heroina kryesore i degjon fshehtazi, apo ata jane personazhe te dalë nga imagjinata e heroines kryesore. Burrat jane te gjithe aktorë në profesion; femrat, shkrimtare. Teresia e tyre ngjan me nje trupë teatri “që ben prova“. Nje ndjesi te tille me kish dhene tashme edhe “Yourself and Yours”, nje tjeter perlë e regjizorit (para dy vitesh) por tek “Grass”, Hong Sang-soo shkon edhe me larg, sepse disa personazhe veçse evokohen (sillen rrotull filmit si fantazma, sepse tashme kane vdekur – kam parasysh debatin e nje çifti qe i hedhin fajin njeri-tjetrit ne lidhje me vetevrasjen e nje miku te tyre).
Kjo ndjesi iluzioni (jo-vertetesie) perforcohet nga muzika (nese ka nje regjizor qe nuk perdor asnje note te vetme muzikore ne filmat e tij, eshte Hong sang-soo), nderkohe qe tek “Grass”, muzika eshte prezente në pothuaj 80% te filmit: pothuaj gjate gjithe kohes degjohet muzika qe transmetohet në kafené, pra nje ‘best of’ i klasikeve europiane si Schubert, apo Wagner. Në fakt, muzika ndihmon per te mbajtur distancen e duhur, si per te na kujtuar se filmi (dmth regjizori) eshte koshient per kete “loje”. Dhe, duhet pritur plani i fundit fare-fare filmik, veçse pas titrave finale, per te soditur serishmi gjethet e bimeve (Grass, titulli i vetë filmit, si homazh padyshim i Leaves of Grass, librit me poema te famshme te Walt Whitman) per te kuptuar se kemi te bejme me nje… memento mori !

Marvelous !

10.0

TRAILER :

 

 

 (vijon ne faqen 2)

 

Advertisements