Po tani që kemi vdekur të gjithë? (“The dead don’t die” – film amerikan me regji të Jim Jarmusch)

I shitur si «film me zombie», i shfaqur në ceremonine e hapjes se Festivalit te filmit në Kanë në 2019 (si dhe pjesemarres ne konkurim per Palmen e Arte), «The dead don’t die», filmi i fundit i Jim Jarmusch (simbolit te kinemase indipendente ‘made in USA’ te viteve ’80-90-2000 e deri ne ditet tona) eshte mbi te gjitha nje komedi lufoke në te cilen regjizori perdor parodinë si forme humori per te skicuar (forma eshte e afert me nje pochade) nje tablo te shpejte te gjendjes aktuale tonën, pra te shekullit te XXI (ekologjia, fake-news, perdorimi obsesionel i kafese etj etj : te gjitha jane te evokuara ne film).

Vdekja nuk vdes kurre, ne jemi tashme te vdekur  (çelesi i filmit qendron tek personazhi i endacakut, homelessness) : “The dead don’t die” eshte një ’shot reverse shot’ 100 minutesh gjate te cilit  Jim Jarmusch (regjizori) vendos ne njeren anë te gjallet dhe zombie-t (te gjithe jane te vdekur ne fakt) – foto e meposhtme:

dhe në anen tjeter pikerisht endacakun i cili veshtron ‘nga larg’ (në distance) komedinë tonë njerezore dhe eshte i vetmi i gjallë i vertete (foto e meposhtme) :

nota: 8.5

TRAILER :

 

 

 

Advertisements

Post-mortem: filmi i parë dhe i fundit i një 29 vjeçari («An elephant sitting still» – film kinez me regji te Hu Bo)

Résultat de recherche d'images pour "an elephant sitting still affiche"

 

.

Image associée

Siç them që në titull te kesaj review-je, Hu Bo, regjizori 29 vjeçar i ketij filmi i dha fund jetes disa muaj pas realizimit te tij. Kisha degjuar per «An elephant sitting still» (konkurues ne festivalin e filmit ne Berlin në 2018) sa prej faktit te vetevrasjes se regjizorit aq edhe per shkak te reputacionit te nje filmi monumetal (3 ore e 50 minuta !). Pra jo te zakonshem.

Filmi ka ne qender 4 personazhe (3 te rinj kinezë dhe nje te moshuar ne qytetin verior Manzhouli te provinces se Mongolise kineze) pergjate nje dite te vetme.

Image associée

Mjegulla e vazhdueshme e qytetit te ftohte post-industrial duket sikur i mbeshtjell gjithe kohen me tisin e misterit 4 heronjte e filmit, dy prej te cileve, adoleshente gjimnazi, zihen per hiçgje, duke e kthyer zenken e tyre ne motiv qendror te intriges qe zgjat pothuaj 4 ore.

 

*

Film i nje trishtimi te pamatë (rralle me eshte dhene te shoh film më pesimist) ku rri pezull vdekja, tradhetite e vogla (e te medha), shantazhi, korrupsioni, i ftohti, dhuna e shurdhet dhe mizerabiliteti social, e vetmja pike e ndritshme (drejt te ciles tenton dhe vete filmi) eshte kopshti zoologjik i qytetit, në te cilin, thuhet, nje elefant (ai qe evokon dhe titulli) qendron i ulur, indiferent ndaj vizitoreve. Nje kafshepo aq  dinjitoze sa dhe… Buda ??
Ndofta…


«An elephant sitting still» eshte i ndertuar nga plane-sekuecash filmike (më i gjati zgjat 30 minuta!) gjate te cilëve heronjt kryesorë filmohen me se shumti me kurriz nga shume shume afer, duke na kujtuar filmat e hungarezit Bela Tarr (Satantango) ose amerikanit Gus van Sant (Elephant, Gerry, Last days…). Pa dyshim qe do ai kujtohet gjate nga kinofilet per monumentalitetin e tij te padiskutueshem dhe deshperimin dhe melankoline gati kozmike qe perhap.

Personalisht, une pata rezerva : filmi eshte shume ‘i rende’ (jo per nga subjekti, sigurisht, por nga serioziteti i tepert i mizaskenes) por tradita e do qe nuk flitet ‘keq’ per te vdekurit (po te kemi parasysh edhe vetevrasjen e regjizorit aq te ri ne moshe). Shto qe, gjate shikimit te filmit, eshte e pamundur te mos mendosh per kete akt.

Résultat de recherche d'images pour "an elephant sitting still"

 

7.0

.

TRAILER:

 
 

.