Author: kinoditar

Top-5 i filmave me temë Hollywoodin

(more…)

Advertisements

Budallai Tarantino hedh një gur në lumë, 100 të mençur përpiqen ta nxjerrin (“Once upon a time in Hollywood”)

Kur shkoi ne Amerike ne vitet ’60, regjizori polako-francez Roman Polanski u martua me aktoren amerikane Sharon Tate. Kjo e fundit, ne gusht te 1969-s, në muajin e nente te shtatezanise, u gjend e vrare nga disa anetare te sektit te kriminelit kalifornian Charles Manson. Ngjarja ne fjale ka hyre tashme ne analet e Historise.

Résultat de recherche d'images pour

Kete ngjarje (dytesore) Tarantino e fut ne filmin e tij te fundit (gjithe duke e revizionuar, sigurisht, por ky fakt nuk perben ndonje problem) : çifti Polanski/Tate jane fqinj me vilen luksoze ne te cilen banon personazhi kryesor i filmit, Rick Dalton (aktor i famshem serish televizive, rol i luajtur nga Leonardo DiCaprio). Rick Dalton eshte mik i ngushte me Cliff Booth, shoferin e tij aktual (rol i luajtur nga Brad Pitt) i cili më parë ka qene dublues-kaskador (stuntman) ne filmat qe luante Rick Dalton (dmth DiCaprio) dhe tani eshte thjesht shoferi i tij. Cliff banon ne nje shtepi-caravan (mobil home) të piset e te vjeter. Rick në nje luks te papare.

Kaq eshte historia e filmit të nëntë (siç thote dhe posteri i tij) dhe te parafundit te Tarantinos (sepse vete ka thene qe do beje vetem 10 filma, ndaj si duket dhe i numeron). Reklamë ja thone emrin, nejse… .

*

Qe kur fitoi Palmen e Arte ne festivalin e filmit në Kanë në 1994 me “Pulp Fiction”, faktin qe filmat e Tarantinos jane te nginjur deri në dhimbje me refenca te historise se kinemase pothuaj askush sot as nuk e ve ne dyshim as nuk e kritikon. Biles ka rritur puna qe regjizori argetohet deri duke cituar veten tek filmi i tij i parafundit «The hatefull 8» : pata shkruar asokohe se filmi, ne nje fare menyre, shënonte fundin e sistemit «Tarantino 1.0».

Fati qe filmi i tij i fundit flet per Hollywoodin (universi qe Tarantino njeh me mire nga te gjithe universet, biles i vetmi qe ai njeh, por do e argumentoj me poshte kete gje) me beri te mendoj se ai do te ishte, në nje fare menyre, nje fillim i ri per regjizorin dhe krijimin e nje mitologjie (ta quajme keshtu) te re tarantiniane. Por ne vend te kesaj, «Once upon a time… » nuk na ofron asgje te re nga fronti i Perendimit, dmth nga ai i Hollywoodit te viteve ’60, pra nga ajo ‘makineri gjigande endrrash’ : në qender te filmit jane dy kaqolë (asgje e keqe deri ketu), njeri ish-yll serish televizive (DiCaprio) qe tashme luan role te vogla ‘negative’ dhe tjetri, dubluesi i tij (Brad Pitt), por grimcat tek-tuk te humoirit loufoque (absurd) dhe muzika (sigurisht) origjinale nuk arrijne te fshehin dot tonin medioker, biles te merzitshem në 2/3 e tij (fundi pastaj, sigurisht qe eshte ‘i arrirë’ se aq di te beje Tarantinua, por eshte vone, shume vone…). Biles po ta mendosh mire, duket sikur regjizori eshte i zhgenjyer nga kinofilia e tij, nga pasioni i tij per filmat amerikane  te tipit «B Movie» (filma me buxhet te vogel, qe lulezuan ne periudhen e arte te Hollywoodit dhe qe shfaqeshin ne te njejtin moment me filmin e vertete, pra si puna e atyre kengetareve qe kendojne në fillim, para koncertit te kengetarit te konfirmuar), dhe kete zhgenjim e transmeton permes filmit te tij. Vanitet – ja thone emrin. Ose siç thote proverbi ne shqip : hedh nje budalla nje gur ne lumë, dhe 100 te mençur perpiqen ta nxjerrin (te mençurit ne kete rast jane sa spektatoret, aq edhe kritika, e cila ne nje pjese te mire te sajen e ka pritur goxha mire filmin).

Résultat de recherche d'images pour

*

Gjithsesi, ka nje ‘detaj’ qe nuk te le te gabohesh ne nje arsyetim si ky imi : ky eshte filmi i katert rradhazi i regjizorit ne fjale (nga 9 gjithsej) i cili trajton nje histori te kaluar : edhe «Inglorius bastard», edhe «Django», edhe «The hatefull 8» kane qene te gjithe filma historikë. A thua se Tarantino nuk di te beje (ka shume mundesi qe po, NUK di te beje) filma me tematikë te sotmen ! Te krijohet pershtypja se ai jeton ne nje ishull më vete, te ndare nga bota, dhe i vetmi univers i tij eshte ai i Hollywoodit. Biles injoranca e tij eshte gati-gati patologjike, sidomos kur lexon fragmente te tilla (si ky i meposhtmi) te intervistave te tij, qe te lene pa fjale :

Question : Has 9/11 or the war on terror had any impact on you personally or creatively?

Answer : “9/11 didn’t affect me, because there’s, like, a Hong Kong movie that came out called Purple Storm and it’s fantastic, a great action movie. And they work in a whole big thing in the plot that they blow up a giant skyscraper. It was done before 9/11, but the shot almost is a semiduplicate shot of 9/11. I actually enjoyed inviting people over to watch the movie and not telling them about it. I shocked the shit out of them…I was almost thrilled by that naughty aspect of it. It made it all the more exciting.”

Question : But on some level you must have been caught up in the reality of 9/11.

Answer : “I was scared, like everybody else. ‘OK, what is this new world we’re going to be living in? Is it going to be fucking Belfast here?’ And I didn’t want to fucking fly nowhere. I remember thinking at the time – this was when they were shooting the Matrix sequels in Australia – ‘What if everything, all this shit, breaks out, man?’ And all that’s left in Hollywood are the Matrix people? That would be a fuckin’ drag’ (Laughs).”

*

Ps : Tarantino ka thene në festivalin e filmit ne Kanë ne maj te ketij viti se i jane dashur plot 5 vjet per te shkruar skenarin e ketij filmi. Lind pyetja : ne keto 5 vjet, perveç te shkruarit te skenarit dhe shikimit te filmave (per kinofil, nuk ja ha qeni shkopin), a ka lexuar ndonje liber regjizori i te mrekullueshmeve “Pulp Fiction” apo “Jackie Brown” ?

Nota : 5.0

TRAILER :

 

(vijon ne faqen 2)