– France

Vive l’aventure ! («Një grua e re» – film francez me regji të Léonor Serraille)

  

 

Në maj te 2017-s, regjizorja e re franceze Léonor Serraille (e sapo diplomuar në «La Femis», në më të miren shkolle europiane per kinema!) u kthye nga festivali i fundit në Kanë me nje trofé jo të vogel: me Kameren e Arte, çmim qe i jepet filmit me te mire debutant, pra filmit të parë fare të nje regjizori. «Nje grua e re» mund te renditet pa frike ne listen e filmave me te mire qe kane fituar nder vite kete çmim, duke filluar nga «Stranger than paradise» (perla e Jim Jarmush në 1984), duke vazhduar me «The white balloon» (te iranianit Jafar Panahi në 1995) e per te perfunduar me «Tokën e braktisur» (te sri-lankezit Vimukthi Jayasundara në 2005),  apo Hunger e Steve McQueen.
Thene ndryshe, në fakt, nuk eshte çmimi qe i ben nder «Nje gruaje te re» (sepse nder vite, nje pjese e madhe e “Kamerave te Arta”, kane qene filma te dobet) por eshte filmi ne fjale qe i ben nder çmimit.

*

Historia eshte nuk ka ku te shkoje më e thjeshte : Paula, nje grua e re tek te 30-at, kthehet ne Paris pasi ndahet nga partneri i saj. E papune, pa miq, Paula provon te beje njohje te reja.

*

Perpara disa vitesh kam parë «Mbretereshen e molleve», filmin e parë fare te nje tjeter regjizoreje franceze, i cili po ashtu nisej nga e njejta premise : nje vajze e re ndahet nga i dashuri dhe rifillon jeten «nga e para». Pak a shume, e njejta gje ndodh edhe me «Gruan e re» , me te vetmin ndryshim qe «Mbreteresha e molleve » (La reine des pommes) ishte qartazi komedi (film burlesk). Pra mund te themi qe «Nje grua e ré» (Jeune femme) fare mire mund te titullohej edhe «Mbreteresha e mollaxhijeve», po te kemi parasysh qe ne gjuhen frenge, nëse ‘pomme’ do te thote mollë, ‘paumé’ do te thote looser (i humbur, i braktisur). Nga «La reine des pommes» (Mbreteresha e molleve) kalojme tek « La reine des pommés» (Mbreteresha e te braktisurve). Kalojme nga komedia burkeske tek komedia ‘kapriçoze’ (qe ne fakt nuk eshte komedi e mirefillte).

Po ç’kane te perbashket atehere keta dy filma?

Vitet e fundit, kinemja franceze ka tentuar (më sakte, ka guxuar!!) jo pak per nga vena ekscentrike (duke filluar me Steak i Quentin Dupieux, Vincenti nuk ka luspa i Thomas Salvator, Kulla e kontrollit te trafikut ajror i Eric Judor apo Burno Dumont me Ma loute dhe “Petit Quinquin” -per te permendur vetem disa syresh te viteve te fundit): filma qe guxojne te jenë “te ekzagjeruar”, “absurdë”, “irreverencialë”, “monstra”.
Tek “Nje grua e ré”, eshte heroina kryesore ajo qe ka tipare ekscentrike, ndersa vete filmi ruan ne aparence trajtat e komedise ‘kapriçoze’ (fantaske, ne frengjisht). Megjithate, edhe pse nuk pretendon te revolucionarizoje gramatiken e kinematografise (ne dukje, filmi eshte ‘klasik’, pra nuk ka asgje te veçante per nga mizaskena), ai eshte shume e shume here më i lire se ç’duket. Dmth edhe shume here më ekscentrik (se në shikim te parë).

Himn per aventuren, “Nje grua e ré” eshte po aq ‘aventuror’ sa dhe heroina e tij. Pra eshte nga ajo ‘rracë’ filmash te shkelqyer qe nuk ke ç’thua shume, sepse te lene pa fjale.
Domethene, te lene plot imazhe në kokë!

10.0 !

trailer:

 

 

 

Advertisements