– Angli

208 sekonda (ose: faktori njerezor sipas Clint Eastwood)

Image resultClint Eastwood, sot 86 vjeçar, në fillim ka qene aktor. Sot eshte kryesisht regjizor. Por me ç’duket, para se gjithash, ka qene dhe vazhdon te jete njeri.
Une e di qe, ne pamje te pare, kjo qe po them duket si tautologji, por per legjenda (jo detyrimisht vetem ne kuptimin pozitiv te fjales “legjende”) te tilla si Clinti, tautologjitë fuksionojne plotesisht:
“Sully“, filmi i tij i fundit (i 35-ti), eshte prova më e fundit e kesaj qe them.
*
Historia e “Sully” eshte më se e njohur: më 15 janar 2009, per shkak te nje tufe patash te egra qe ne fluturim e siper te egra futen ne motorët e nje aeroplani Boeing-A320 te kompanise ajrore “US Airways” veçse pak minuta pasi kish leshuar pisten e fluturimit te aeroportit njujorkez te LaGuadria-s, Chesley ‘Sully’ Sullenberger-it, pilotit te avionit ne fjale, duke konstatuar se dy motoret nuk funksiononin më, kulla e kontrollit i propozon dy alternativa: ose te kthehet ne aeroportin prej nga eshte nisur (pra në New York-LaGuardia) ose te beje ulje ne Teterboro, nje tjeter aeroport, shume afer me te parin.
Kapiteni Sullenberger (Sully), duke menduar se pa motorë nuk i mjaftonte koha per te bere nje manover te tille, zgjodhi nje rruge te trete: vendosi te beje uljen e Boeing-ut A320 mbi lumin Houdson. Ose ate qe quhet ne anglisht : water landing.
Ndodhi mrekullia qe hyri ne analet e historise: te 155 pasagjeret dhe i gjithe ekuipazhi shpetojne mire e bukur nga nje ‘aventure’ e tille. Mediat therrasin URRA !
Por nuk jane te te njejtit mendim avokatet e kompanise Boeing (qe gjithsesi humbi avionin e saj ne lumë) : avokatet e saj pretendojne se piloti ne fjale nuk mori vendimin e duhur: sipas tyre, bazuar ne rezultatet e simulatorit informatik, Sully mund ta kish kthyer avinon e ta kish ulur mire e bukur ose ne pisten e aeroportit LaGuardia, ose ne ate te Teterboro.
Gjate “procesit”(ballafaqimit me Komisionin e Eksperteve) piloti nuk bindet me rezultaret e simulatorit informatik: ne kushte reale, sipas tij, duhet marre parasysh edhe hezitimi. Ose thene ndryshe : faktori njerezor.
Juria i jep 35 sekoda shtesë simulatorit informatik. 2 testet (vizuale) qe pasojne kete vendim i japin te drejte Sully-t: ne te dyja rastet, per secilin aeroport, avioni ben crash ( pra nuk i dalin 208 sekondat qe perdori piloti per te ulur avionin mbi uje).
Sully triumfon.
*
Filmi, i cili edhe pse permban 4 flash-back të ‘water landing’ te avionit, 2 flash-back nga rinia e pilotit, 3 flash-mentale dhe 3 endrra te keqia (nightmare), te jep pershtypjen e nje filmi klasik. Tipik film Eastwoodian: klasik ne dukje, modern në te vertete!
Po ashtu dilema e famshme Eastwoodiane: heroi i tij: super-hero apo anti-hero? (me te vetmin ndryshim: kesaj here nuk diskutohet heroizmi i tij, por limitet e ketij heroizmi).
Edhe kesaj rradhe, Eastwood nuk eshte ai qe kujton “gjithe dynjaja”.

*

Ashtu sikurse filmi i fundit i Loach, edhe “Sully” eshte film mbi faktorin njerezor, rolin qe ai luan në fatin (destinin) e njeriut ne postmodernizem. Ken Loach, regjizor i angazhuar, ne filmin e tij te fundit duket se nuk sheh tjeter zgjidhje perveç se … (nuk e them dot per arsye SPOILER) si destin te klases punetore perballe çhumanizimit teknologjik: nje zgjedhje e tille mund te duket si pranim fataliteti.
Ndofta. Dhe Loach eshte koshient per kete gje. Por ja qe kjo eshte zgjedhja e tij tek “I, Daniel Blake”: ti jape nje shuplake te forte spektatorit.
Clint Eastwood propozon nje tjeter zgjidhje: dialektiken e brendshme filmike te dyshimit: procedurave çhumanizuese te Komisionit hetimor te mbeshtetura në te dhenat informatike standarte (motori i majte ishte i afte te ripunonte), regjizori u imponon 35 sekondat shtese te kerkuara nga “Sully” (regjistrimi i bisedave provon drejtesine e vendimit te tij + heroizmi i tij diskret: piloti eshte i fundit fare qe leshon avjonin). Eastwood shfrytezon pikerisht demagogjine (famen apo mburrjen) per te shtrydhur nga ajo bukurine e brishte te vendimarrjes, duke i bere kesisoj nje homazh te shkelqyer solidaritetit njerezor.
Ah mustaqet e Sully-t
9.0

TRAILER: https://www.youtube.com/watch?v=mjKEXxO2KNE

http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2016/12/28/208-sekonda-ose-faktori-njerezor-sipasclint-eastwood/

Faktori njerëzor sipas Ken Loach

Image result for i daniel blakeNese belgët Dardenne mund ti ndajne mes njeri-tjetrit 2 Palmat e arta te fituara ne Festivalet e filmit në Kanë, anglezi Ken Loach tashmë mund ti mbaje te dyja per vete: duke fituar trofeun e arte kete vit (2016) me “I, Daniel Blake”, Loach, bashke me Kusturicen eshte nga te vetmit regjizore ta kete fituar dy here Kampinatin Boteror te Filmit. Me te drejte a pa te drejte, hajde ta shohim (duke pare se pari filmin).

http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2016/12/21/faktori-njerezor-sipas-ken-loach/

https://www.youtube.com/watch?v=ahWgxw9E_h4

“HANNA” – film anglo-amerikan me regji te Joe Wright

 Regjizori Joe Wright eshte anglez, por kete rradhe duket te kete punuar per nje film Hollywoodian. Më kujtohet te kem pare para dy-tre vitesh nje film anglez te tijin, “Atonement”, qe nuk e paskam komentu ketu ne forum. Por me kujtohet po aq mire se filmi më kish lene shijen se ishte realizuar nga nje regjizor qe ka vetem nje qellim – si te na çudisi me talentin e tij ! Por njeherësh me kujtohet te kem thene me vete se mire qe ky duket se ka talent si regjizor, po ç’dreqin ka që insiston kaq shumë të na e imponojë ! Shkurt, filmi i tij me kish lene shijen qe na lene ajo kategori njerezish qe takojme ne jete e qe mundohen te vene më ne pah nje cilesi qe fundja e kane. Edhe pse dukshem nuk kane nevoje ta bejne nje gje te tille…

“Hanna” më pelqeu ! Shumë ! Ne ndryshim nga “Atonement” (ku me kujtohet se imazhi filmik, në jo pak raste te krijonte pershtypjen e nje ilustrimi te bukur te nje libri te bukur), tek “Hanna” imazhi jeton, merr frymë, jeton ne menyre te pavarur nga skenari, nga intriga, na ‘libri’.

Hisoria eshte e thjeshte, biles i ngjan perrallave te vellezerve Grim. Por per nga forma dhe precizioni, filmi i ngjan gati-gati “Pickpocket” te Robert Bressonit. Dhe konfirmimi i nje aktoreje shume te re : Saoirse Ronan ! (vajza qe luan tek “Lovely Bones”) : pa frike, zbulimi më i magjishem ne kinemane anglofone, keto dy-tre vitet e fundit !

9.9

trailer i filmit : 
Y

Posted on 13th January 2012
Under: ThrillerUSAAksion | 2 Comments »

“SHAME” – film anglez me regji te Steve McQueen

  Duhet te kete qene forca e aktit politik te Bobby Sands (greva e pakthyeshme e urise) ajo qe e bente “HUNGER“, filmin e pare te anglezit Steve McQueen, nje film te shkelqyer. Perndryshe, nuk kam si e shpjegoj zhgenjimin qe pesova nga filmi i tij i dyte, “Shame”. Biles nuk eshte as pune zhgenjimi, eshte me se shumti pune turpi (qe ndjeva) nga disa qendrime morale (te themi keshtu) te regjizorit (te cilat, deri edhe ai francezi i paturpshem,Gaspar Noé i “Irréversible”, do ti kishte zili!!).

4.0

trailer :


Shame (2011): trailer – YouTube 

***

Posted on 6th January 2012
Under: AngliVenezia | No Comments »

disa filma te parë pergjatë dhjetor 2010-s…

e qe nuk i paskam permendur :“RUBBER” – film amerikan me regji te Quentin DupieuxPara dy-tre vitesh, kur shprehja adhurimin tim per “Steak“, nje film francez me regji pikerisht te ketij Quentin Dupieux, jo pak-kush më merrte per ‘te çmendur’. “Steak” ishte film-meteor i ketij regjizori te ri (qe eshte edhe DJ, edhe regjizor video-clipesh !), i njohur shpesh edhe si Mr Oizo !

Reklama per “Rubber“, filmin e ri te regjizorit ne fjale e beri jo pak punen e saj : thuhet se sallat e kinemave, edhe pse film modest e me buxhet te vogel, ishin plot dhe filmi “beri namin” ! (ne fakt, ishin dy elemente qe terhiqnin vemendjen e spektatoreve per te shkuar e pare kete film : se pari, fakti qe personazhi kryesor i filmit eshte nje rrotë makine, dhe se dyti, fakti se filmi eshte xhiruar i gjithi me programin video te nje… aparati fotoje !).

E pra mua nuk me pelqeu “RUBER” edhe pse e pranoj se, teknikisht, regjizori ja ka arritur jo pak qellimit te tij (sidomos perdorimi i nje aparati fotoje per te xhiruar gjithe filmin!). Per mendimin tim, prezenca e spektatoreve brenda ne film (ata qe e kane pare, më kuptojne), eshte nje gabim trashanik ! Dhe “Rubber“, in fine, ka shume shume here me pak kinematografi, ne vetvete, sesa kryevepra pararendese e tij, “Steak“.
Nota : 5

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Another year – film anglez me regji te Mike Leigh

Nuk kam qene ndonjehere fans i melodramave te anglezit Mike Leigh (edhe pse melodramat jane nje nga zhanret e mia te preferuara ne ciné !). Por kesaj rradhe, inglizi me bindi (kenaqi). Kish bere nje film jo pak personal. Dhe kish thene disa gjera interesante.
Opinioni im eshte se behet fjale per nje film qe germon tek natyra njerezore, per te parë disa gjera qe me ç’duket, dhe vete Mike Leigh nuk eshte fort i sigurt (dhe aq me mirë qe nuk eshte i sigurt !). Per shembull, se ç’eshte xhentilesa, sjellja e mire, ose dhe me sakt, bujaria. Tamam : me duket se ky eshte nje film mbi bujarinë.
Mire !

7.2

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°° °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Belle épine” (Gjemb i bukur) – film francez me regji te Rebecca Zlotowski

Jo keq per një film te parë, per nje regjizore te re.

Film jo pak frontal, pa lajle-lule, pa tralala.

7.0

***

Posted on 5th January 2011
Under: Te ndryshme | 2 Comments »

“The Ghost-Writer” – film anglez me regji te Roman Polanski-t

The Ghost-Writer“, filmi i fundit i Polanski-t ne formen e thriller-it (jemi gjithmone ne lëmin e paranojes, teme e preferuar e Polanskit !), dhe qe ne vetvete fsheh mesazhe politike, më intrigoi vertet (gjë e rralle per mua, ne kuptimin qe rralle më intereson historia e filmit, e nxjerre pothuaj nga konteksti i vete filmit, i mizaskenës).The Ghost-Writer eshte historia e nje shkrimtari, qe eshte perzgjedhur te shkruaje “Kujtimet” (Memoire-t) e Adam Lang, nje ish-Kryeminister anglez (aludimi eshte qartazi per Tony Blair !).

Ritmi dhe rrjedha e filmit jane te admirueshme, gjithe duke mbajtur ne aparence, nje mizaskene klasike. Ne dukje i thjeshte, filmi eshte jo pak kompleks.
C’me intrigoi me se shumti, ishin dy gjera :
se pari, personazhet dytesore (pastruesit me origjine aziatike te vilës, plaku qe di gjithshka ne lidhje me rrymat detare… etj etj)
se dyti: nje far ironie ne film, pershtypja qe të le filmi se, tashmë, gjithshka eshte vone.

Keto gjera me pelqyen ne film, më teper se psh personazhet kryesorë, qe per mendimin tim, ne disa raste, nuk jane ne situata bindese, si psh historia e nje nate dashurie midis shkrimtarit dhe gruas se ish-kryeministrit.
Thene permbledhtazi, mekanika e rrefimit eshte interesante, por gjithsesi, pa arritur te me mrekulloje plotesisht.

7.0

***

Posted on 23rd March 2010
Under: ThrillerAngli | No Comments »

“BRONSON” – film anglez me regji te Nicolas Winding Refn

Film bigrafik (biografic picture) mbi jeten e te burgosurit te dhunshem Charles Bronson, qe ndodhet ende prej 34 vitesh ne burgjet angleze, nga te cilat, 30 te kaluara ne celula izolimi per shkak te violences se tij te paimagjinueshme (web-site i filmit : http://www.bronson-lefilm.com/ ).

Per mendimin tim, problemi i filmave angleze eshte gjithmone i njejti : infektimi i tyre nga video-clip-i ! I njejti problem edhe me kete film: u desh te vinte minuta e 20-te ne film qe te shikoja diçka kinematografike, fiksionale : 20 minutat e para ishin thjesht video-clip. Dhe ashtu rivazhdoi filmi, ne me te shumten e kohes.
Kjo lloj “kinematografie” mua me merzit, me ben derr, dramatrugjia e saj eshte fallco, e genjeshtert.
Cuditerisht, nje pjese te madhe te spektatoreve (i kisha ngjitur meje), i mberthen, i habit, u jep shock, goditje. Kjo konfirmon influencen e madhe qe ka video-clip-i sot tek publiku. Sepse, perndryshe, si shpjegohet qe nje gje e tille nuk verehet per asnje sekonde te vetme qofte dhe ne filmin me te dobet amerikan, te peridhes se arte te Hollywood-it (vitet ‘30-’60) ?? Sigurisht, video-clip-i nuk ish shpikur ende asokohe..

***

5 Responses to ““BRONSON” – film anglez me regji te Nicolas Winding Refn”

  1. Charles Bronson (ai i verteti) Says:
    Nje tjeter problem i filmave angleze eshte obsesionimi i tyre mbas dhunes dhe seksit. Jo se ka gje te keqe ne perfshirjen e ketyre temave ne film. Por fiksimi i perhershem me keto tema te kujton nje perqasje adoleshenteske. Domethene shkohet tek arti vetem nepermjet temave qe te ngjallin emocione ekstreme, te forta. Ndoshta kjo eshte edhe nje nga arsyet qe publiku shokohet nga filmat angleze.Perjashtim bejne disa regjizore te tipit Ken Loach psh. Por ky eshte ekstremi tjeter dhe te duket sikur ben filma me porosi te Ministrise se Emigracionit dhe Ceshtjeve Sociale.

  2. STALKER (autori) Says:
    Semundje e vjeter kinematografike (tipike per kinematografite e keqia) kjo e dhunes dhe seksit. Pertacllek profesional…Pe Loach, nuk do ti bija aq shkurt… Eshte regjizor qe respekton veten dhe publikun. Jo gjithmone ja arrin ne ato qe ben, por mua personalisht kjo nuk me shqeteson.

  3. Charles Bronson (ai i verteti) Says:
    Ndoshta ke te drejte per Loach-in persa i perket persiatjes ndaj publikun. Ceshtja eshte se nuk kam arritur t’i shoh asnje film deri ne fund pervec njerit. Kjo per faktin se te gjithe filmat e tij me jane dukur te thate e te merzitshem (ceshtje shijesh personale). Sidoqofte eshte regjizor qe tenton. I vetmi film qe kam pare deri ne fund ishte Bileta, nje triptik me tre regjizore, ku Loach trajtonte temen e nje familjeje shqiptare femija e se ciles i vjedh bileten nje tifozi skocez ne tren. Ky film u dha ne Tirane dhe Loach-i ishte ne salle. Pervec anes artistike te ciles une nuk do i jepja me shume se vleresimin qe mund t’i jap nje filmi mbasditeje ne TV, mua mu duk perqasja ne film kryekeput stereotipike. Dmth tifozet skocez ishin harrakate, thuajse-injorante ndersa shqiptaret si gjithmone dolen hajdute ordinere. Kuptohet qe ne fund mbizoteroi fryma e kinse humanizmit evropian per te qene politikisht korrekt nga ana kulturore. Tani nese nje film i tille vjen nga nje regjizor i vleresuar qe trajton shpesh ceshtjen e klase puntore etj. cfare mund te mendoj nje publik qe ka dy fije tru? Une nxjerr konkluzionin se ky regjizor se ka kuptuar asnjehere shpirtin e subjekteve qe ka marre persiper te trajtoje. Ose i ka rene shkurt ne rastin ne fjale. Sidoqofte ceshtja e stereotipeve ne film eshte nje teme e gjere dhe nuk po e vazhdoj me ketu. Tjhesht doja te diskutoja dy perqasjet ekstreme ne art dhe kinema. Ne nje ane eshte ajo me seks e dhune. Kjo perqasje eshte kryesisht hedoniste dmth defryese dhe ne njefare menyre i jep publikut ate qe deshiron. Perqasja tjeter eshte ajo qe e sheh artin si pune sociale. Ndoshta kjo eshte zhvilluar si reagim ndaj te pares. Dmth ne te trajtohen probleme sociale, hallet e popullit, tragjedite individuale etj. Tek regjizore qe kane perqasje te tille une fus edhe Loach-in, pavaresisht se ai eshte ne majen e ketyre regjizoreve-pra nuk eshte ne nivel bajat. Arsyeja pse po e diskutoj kete teme eshte se ne Shqiperi haset perqasja e dyte. Nese do te zgjedhesh midis dy ekstremeve kjo e dyta eshte e keqja me e vogel. Do te ishte shume here me problematike nese ne Shqiperi do te mbizoteronte fjala vjen menyra angleze e te berit film. Sepse pastaj do te kishim tallava kinematografike. Por edhe shikimi i artit si pune sociale ti sjell zorret te goja. Jo po prostitucioni, jo po droga, jo po emigracioni… Problemet sociale i trajtojne punonjesit sociale, psikologet e te tjere specialiste te fushes. Filmi ne rradhe te pare eshte art e pastaj ceshtje sociale, politike etj.Ndoshta jam jashte teme por sidoqofte mendoj se kjo eshte nje ceshje kryesore sidomos ne artin shqiptar.

    Gjithe te Mirat!

  4. STALKER (autori) Says:
    Dy fjale, per ta mbyllur me Loach :
    Nuk e kam pare filmin “Tickets”, nga te rrallët filma te tij qe nuk kam pare (edhe pse, aty, ai eshte bashke-autor me dy te tjere). Por nga dy-tre mendime te shtypit qe pata lexuar kur filmi doli dhe qe ua besoj e jua njoh shijet, ka fort mundesi qe nuk eshte filmi i tij me i mire. Shume larg te qenit me i miri…Une nuk di cilet ke pare nga filmat e Loach, por “Riff-raff” (1991), “Raining stones” (1993) jane te mrekullueshem. Ka te tjere diç me pak te mire. Por une, nuk di te kem pare nje film te vetem te tij e ti kem thene vehtes: aman te mbaroje (ose, “po e le pa e mbaruar). Te pakten, me mua nuk ka ndodhur.

    Tani sa per perqasjet ne kinema : me duket se i bie goxha shkurt : me njeren ane ke vene “sex & viovence” dhe ne tjetren ke vene “temat sociale”. Hehe, ke lene goxha rrugës, p.sh. dashurine (sentimentet, ndjenjat). Dhe mora veçse nje shebull !

    Jo jo, nuk besoj se ndahen keshtu perqasjet ne kinematografine aktuale. Por megjithate, te kuptoj se çdo te thuash.

    Ok, po e leme menjane kete “ndarje”, e po merremi pak me ate qe ti e quan “shikimi i artit si pune sociale ti sjell zorret ke goja”. Ne princip, ke te drejte. Por jo gjithshka eshte “pune principi”, ne kete qafire bote … lol

    Ne fakt, Loach (po e marrim si shembull, meqe vertet eshte regjizori MË social sot per sot), nuk e shikon artin si pune sociale. Ai thjesht eshte i pozicionuar nga ana ideologjike dhe kaq. Që filmat e tij jane te mbushur me punetore, te papune, emigrante a ku di une, edhe ketu s’ka ndonje gje te keqe. Une te thash dhe ne nje mesazh te mesiperm : eshte tjeter gje pastaj se SA ja arrin ai ne ato qe ben.

    Jean Renoir eshte padyshim modeli me i mrekullueshem i kineastit humanist (dhe qe ka trajtu jo pak tema sociale)- http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2009/03/09/jean-renoir/ Ke dhe amerikanin Franck Capra ( http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2009/03/09/frank-capra/ )

    Sot, ka perpjekje filmike te arrira, por jam dakort qe eshte goxha veshtire t’ja dalesh mbanë ne kete lëmi. Une kam pare disa filma qe jane vertet per t’u hequr kapelen e qe trajtojne kete teme ( http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2009/03/17/dernier-maquis-ceta-e-fundit-film-francez-nga-rabah-ameur-zaimeche/ ose http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2009/03/12/still-life-natyre-e-qete-film-kinez-nga-jia-zhang-ke/ ose http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2009/03/13/la-graine-et-le-mulet-couscous-me-peshk-film-francez-nga-a-kechiche/

    Mendimi im eshte i meposhtmi : filmat qe arrijne te jene vertete artistike (meqe insiston ne “të bërit art”- por kjo eshte me e ngaterruar se kaq, nejse…), pra filmat E MIRE qe arrijne te jene vertete artistike GJITHE DUKE TRAJTUAR tema sociale (ato dy-tre qe citova me lart), kane te perbashket faktin qe arrijne te kalojne PERTEJ ketij “socializimi” te individit apo grupit, historine e te cilit ata trajtojne.

    Konkretisht : duhet nje “element” i trete qe nderhyn, per te kaluar pertej “socializimit” te temes se trajtuar. Psh, tek “still life”, elementi i “trete” jane ndryshimet gjigande gjeografike; tek “dernier maquis” eshte feja (besimi fetar). Ne raste te tjera, ndjenja (sentimenti). pra si te thuash, do diçka “te trete”, nje si “pretekst”, per te dale nga rrethi i mbyllur i “trajtimit social” te temes.

    Gjithsesi, edhe keto qe shkruaj, jane goxha te thjeshtezuara. Siç kam qejf te them shpesh, gjerat jane shume e shume e shume here me te ngaterruara se kaq ! ;)

  5. Charles Bronson (ai i verteti) Says:
    Dakort per ato qe thua ne pjesen e dyte te komentit. Sa i perket Loach, eshte ceshtje shijesh fundja fundit keshtu qe e mirekuptoj komentin tend. Une ne pergjithesi i kam pare disa filma te mevonshem dhe ka mundesi qe per filmat qe permenden siper te jene vertet ashtu sic thua. Sidoqofte une ne komentin tim kete regjizor e vendos tek maja e regjizoreve qe trajtojne keto ceshtje.Sa i perket perqasjeve ne kinema. Ne komentin tim une perqasjet “seks dhe dhune” dhe “ceshtje sociale” i rendis si ekstreme. Nuk kam thene se ekzistojne vetem keto. Por nese ka disa lloje perqasjesh keto te dyja mund te konsiderojme si ato qe qendrojne ne ekstreme. Meqe ra fjala edhe dashuria ne vetvete eshte ndjenje ekstreme (pra e forte). Sidoqofte natyrisht qe ne termat qe perdorim ne pershkrimin e kinemase thjeshtezojme. Nuk kemi si bejme ndryshe dhe keto terma sherbejne thjesht per te konkretizuar idete tona per nje art qe ne thelb eshte jo objektiv.

“Cassandra’s Dream” – film amerikan nga Woody Allen

Pas “Match Point” dhe “Scoop“, Woody Allen mbyll trilogjine e tij angleze me “Cassandra’s Dream” (Endrra e Kassandres).Ky eshte film i mire, ndofta nga ata pak vertet te mire qe ka bere Allen.
Kam pershtypjen se do doja ta rishihja per ti dhene ate qe meriton. Sepse me duket se meriton edhe me shume se ç’i “dhashë”, kur dola nga kinemaja

Posted on 13th March 2009
Under: AllenUSA | No Comments »

“It’s a free World” – film anglez nga Ken Loach

Image resultParadoksalisht, nje nga regjizorët më humanistë (te pakten, “zyrtarisht” nga më te majtet, nga më socialët) nder regjizorët e talentuar aktuale, pra Ken Loach, vjen nga nje prej vendeve më te djathtë (ultra liberalë) te planetit Tokë, nga Anglia!

Filmi trajton shfrytezimin e refugjateve pa letra ne Angli (citohen dhe kosovarët), puna e tyre ne te zeze etj etj.

Cuditerisht, filmi mu duk shume here me pak i angazhuar (me pak Loach-ian, si te thuash) se filmat e tij pararendes. Ndofta sepse kete rradhe behet fjale per shfrytezimin e te varferve nga te varferit. Kritika qe ai i ben si gjithmone ne filmat e tij modelit ekonomik liberal perendimor, kete rradhe se ç’ka diçka prej disfatizmi. Si te thuash, regjizori u gjen rrethana lehtesuese te gjithe personazheve te tij, edhe te shfrytezuarve, edhe shfrytezuesve… Ndofta Loach shkelqen kur eshte plotesisht Loach

(Bref, cette fois-ci, un Loach mineur…).

Posted on 13th March 2009
Under: AngliLoach | No Comments »