Kore-Eda Hirokazu

“UNITED RED ARMY” – film japonez me regji te Koji Wakamatsu

Ne fund te viteve ‘60, ne me te shumten e vendeve Perendimore (maji i ‘68-s ne France) ndodhin levizje popullore pacifiste, me qellime demokratizimin e liberalizimin e shoqerise.
Tre prej tyre ketyre vendeve, Gjermania, Italia dhe Japonia, ne fillim te viteve ‘70, njohin nje rradikalizim te metejshem te ketyre levizjeve, sidomos permes krijimit te grupeve te vogla ekstremiste te majta, qe kaluan ne akte shpesh te pergjakshme (kujtoni filmin “Buongiorno, notte” te Marco Bellochio-s, mbi marrjen peng te Aldo Moros nga brigadat e kuqe italiane). Po ashtu ne Gjermani “Banda e Baader-it”. Ne Japoni, permes “UNITED RED ARMY” (Armata e Kuqe), grup maoist ekstremist i majte, historine e te cilit tregon ky film 3 oresh e 15 min.

Ka diçka te perbashket midis ketyre tre vendeve (Gjermanise, Italise, Japonise): te treja, gjate Luftes se II Boterore ishin vende te aksit fashist Berlin-Rome-Tokio. Pa dyshim qe rradikalizimi i levizjeve majtiste ne vitet ‘70, ne fund te fundit duhet te kete qene shprehje e urrejtjes se gjenerates se re (te atyre viteve) ndaj asaj te baballareve te tyre, gjeneratë e cila diku më pak e diku me shume, kish qene bashkëpunëtore e regjimeve fashiste te viteve ‘40 dhe, diku më pak e diku me shume, ishte ende mbajtese e pushtetit politik e ekonomik ne mesin e viteve ‘60, sigurisht me ndihmen e “miqve” amerikane.

Kaq sa per kontekstin historik.

Tani per vete filmin:
Tradicionalisht (dhe fatkeqsisht !), shumica e filmave qe kane trajtuar temen e levizjeve politike (te te gjitha kraheve qofshin ato !), i jane perqasur nje teme te tille permes nje fare rikonstruksioni me demek autentik te ngjarjeve, nje fare pseudo-realizmi te asaj periudhe (per shembull, filmi gjerman “Der Baader Meinhof Komplex” (2008) i regjizorit Uli Edel), qe ne fund te fundit, i ben keta filma objekte “interesante”, me qellimin e vetem te perkedheljes se shijeve aktuale te nje fare “vintage spirit”

Por per fat te mire, ekziston edhe nje minoritet i vogel filmash (”Che“, “Hunger“, dhe ky i fundit “UNITED RED ARMY“) qe arrijne ta tejkalojne kete stad medioker kinematografik, duke mos u fokusuar vetem ne ekzaktesine e ngjarjeve, por mbi te gjitha, ne ekzaktesine e diçkaje tjeter, per shembull ne ate te trupit, ose te trupave njerezorë te personazheve (filmi “Hunger“), te fytyrave te tyre (portreteve – filmi japonez ne fjale), te semundjeve te tyre (kolla e “Che“) etj etj, per te arritur te transmetojne faktin e thjeshte qe, militantizmi ka qene dhe eshte pjese e historise njerezore : ky militantizem nuk ka pse te shihet (veshtrohet) ne kinema thjesht si soditje (contemplation), por si pyetje qe gjithkush mund ti beje vetes se ne cilin pozicion do te vendosej: ne ate te viktimes apo te xhelatit

***

Posted on 2nd August 2009
Under: Japoni | No Comments »

“Still Walking” – film japonez me regji te Kore-Eda Hirokazu

Vite me pare Kore-Eda Hirokazu ka pas bere nje film nga ato qe nuk harrohen : “Nobody knows“. Qe prej asaj kohe, nuk me ish dhene te shihja nje tjeter film tijin.

Eshte interesant fakti qe, permes “Still Walking“, regjizori pershendet Mjeshtrin e kinemase japoneze, Ozu dhe filmit te tij “Tokyo story“.

 

 

 

 

 

Veçse kesaj rradhe, sensi eshte i anasjellte : nese tek “Tokyo story” (1953) jane prinderit-pleq ata qe konstatojne egoizmin e femijeve te tyre, tek “Still Walking” (2009) eshte e kunderta : jane femijet qe perballohen me prinderit e tyre pleq, tek te cilët, nuk arrijne te gjejne dashuri. Pra kemi nderruar epokë : ish-femijet egoistë te viteve ‘50 jane plakur, dhe gjenerata e re e viteve 2000 kerkon, pa ja arritur qellimit, pak dashuri tek ta. Jo se kjo dashuri eshte inekzistente, por se eshte e pamjaftueshme ! Diçka eshte thyer e nuk ngjitet më… E megjithate, jeta ecën… (still walking)…

 

 

 

 

 

 

***

Posted on 22nd May 2009
Under: Japoni | No Comments »