Quentin Tarantino

“The Hateful 8″ (ose : fundi i “Tarantino 1.0″)

 I ndare ne 5 kapituj, filmi i fundit gati 3 oresh i Tarantinos eshte western qe zhvillohet në 1/3 e tij ne nje karrocë (stagecoach ne ang.) dhe 2/3 ne interierin e nje shtepie ne mes te maleve te Wyoming.

Spektatori, si me çdo film te ri te ketij regjizori,  edhe pse e di se “çe pret” (dialogje te prera si me thike, elemente filmike gore, muzike ‘anakronike’ dhe ultra e stilizuar, tension dramaturgjik afer se paperballueshmes, personazhe ultra te tipizuar dhe ‘amoralë’, përrenj boje e dialogjesh etj etj), prap se prap eshte kurioz te zbuloje “filmin-e-rradhes-se-Tarantinos“. I cili, kesaj rradhe te jep ndjesine e nje auto-parodie : referencat filmike te “The Hateful Eight” jane fiks ato te filmave te tij te meparshem pra: Kill Bill, Reservoir Dogs apo Django. Nje auto-parodi qe me la shijen e meposhtme: sistemit tarantinian po i vjen fundi.

*

Gjysma e pare, duhet pranuar, eshte e nje merzie te pashoqe. Sepse serioze dhe, mbi te gjitha, monumentale. Dmth, e merzitshme.
Gjysma e dyte, disi me ndryshe (por pikerisht, auto-parodike) nuk arrin te krijoje misterin (aq shume te desheruar nga Tarantino) e vendit ku zhvillohet ngjarja. Si dhe misterin e vete ngjarjes. Në vend te kesaj (pra te misterit), kemi nje film qe te vetmin ’shpetim’ e gjen tek skenat gore, duke rrezikuar (rëndshëm!) te bjere ne batakun e vulgaritetit dhe  kollajesise. Dmth përtacisë. Ne vend te nje remake te “The Thing” te Carpenter (siç ka dashur te ishte, fshehurazi, me te drejte Tarantino), “The Hateful Eight” më se shumti ngjan me nje… cluedo (clue). Nje loje koti.
(

E kam nje ide pse eshte keshtu: per here te pare ne filmografine e tij, Tarantino duket sikur nuk flet më per qeniet njerezore (per keto krijesa “te çuditshme dhe ziliqare”, transportuese te ndjenjave te tilla si hakmarrja apo nevoja per catarsis – kjo eshte ndjesia qe te linin filmat e tij te meparshem). Kesaj rradhe, Trantino flet… per veten e tij. Dhe kaq. Biles jo per veten e tij (në vetë te parë) por më saktë, per ate qe ai perfaqeson : Quentin Tarantino, “kineasti me i madh aktual ne bote“, qe aq shume ja vë veshin vetes, sa arrin dhe citon veten! Dhe prova e kesaj qe them eshte fakti se, ne 3 ore film, Tarantino nuk shtron as edhe nje pyetje te vetme.

Por e perseris: kjo eshte hera e pare qe mendoj nje gje te tille per nje film te tij. Sepse, qofte edhe tek Inglorious Basterds (qe me ka pelqyer shume pak), kishte momente qe ndihej deshira e regjizorit, per shembull, per te shtruar pyetje mbi qesharaken (tek e Keqja absolute -Hitleri), ose subversioni me kenaqesine tone teksa shihnim kete te fundit te bere shoshe nga plumbat etj etj. Kesaj rradhe hiç, asgje subversive :  Samuel L. Jackson-it ja hedhin koqet ne erë, Kurt Russel i presin nje dorë : badihava. For free. Salla e kinemase zgerdhihet kur Jennifer Jason Leigh i perplasin surratit nje tas me gjellë. Une jo, sepse s’me duket se ka ndonje ‘arsye’ per te qeshur. Ne fakt, çdo skene e filmit duket e sterfryre nepermjet prepotences autosatisfaksionuese te regjizorit, qe ne fakt eshte arrogance dhe cinizem. Por qe Tarantino di aq mire ti fshehë pas gaxhoit. Dmth, pas auto-parodisë.

E gjitha kjo qe them, e ka nje provë: zor se nje dite do doja ta rishihja “The Hateful 8″. Gje qe i jep atij statusin e filmit njeperdorimesh.
Si asnjehere më parë ne filmografine e Tarantinos.
I teti, i “verteti”.
Ose siç shpaloset gjithe tangerllek qe ne fillim te tij :

“The 8th film written and directed by QUENTIN TARANTINO”

 

6.6

ps: ne nje interviste te fundit, regjizori ne fjale eshte shprehur se pasi ta çoje në 10, do pushoje se realizuar filma e do nderroje zanat. Une them ta mbylle me 8

trailer :