Jacques Rozier

II. Filmat e Jacques Rozier

Po vazhdoj listen e regjizorëve te mi te preferuar, te cilen e fillova në postimin pararendës me ata te Kiarostamit.
Pra po vazhdoj me :

II. Filmat e Jacques Rozier

Per fat te mire, me gjithe moshen e tij disi te thyer 84 vjeçare, Jacques Rozier eshte ende në jetë, e keshtu mund ta vendos ne listen e 5 regjizoreve te mij te preferuar qe jane gjallë e ne aktivitet. Nga ana tjeter, ne fakt, nuk më eshte dhene asnjehere te komentoj ketu ne blog, qofte dhe nje here te vetme filmat e tij; e aq me pak ta permend ! Nga na “mbiu” ky francezi Jacque Rozier ?

Arsyeja eshte po aq e thjeshte sa dhe e “komplikuar”. Rozier ka bere fiks po aq filma sa gishta ka një dorë : 5 ! Ne nje shtrirje kohore prej… 50 vitesh !! Dhe sa here e kane pyetur pse ka bere kaq pak filma, kineasti eshte pergjigjur qe ai asnjehere nuk ka pushuar se punuari (Rozier ka realizuar jo pak dokumentare edhe per TV dhe porosi te tjera si metrazhe te shkurtra etj etj) dhe qe realizimi i nje numri tejet te vogel filmash artistike (5 ne 50 vite !!), i ka dhene mundesine te jete artistikisht teresisht i lirë !

Dhe per e lirë, nuk ka më ku te shkoje se kinematografia e Rozier ! E lirë, sepse refuzon teresisht efektet e kollajta kinematografike, refuzon tempon dhe ritmin konvencional : filma e tij jane tmerresisht spontanë, gjithe duke mos qene te improvizuar (biles jane fort te mire-menduar !).

Pergjithesisht, filmat e Rozier rrefejne pelegrinazhe nganjehere komike, gati edhe humoristike, shpesh behet fjale per pushime verore ne buze te detit, ku personazhet duket se bejne gjera te parendesishme si pikniku (”Adieu Philippine”), ose kapje ngjalash (”Du côté d’Orouet”) por qe na duken akte aq familjare, aq te zakonshme, sa qe nje melankoli e hatashme lind ne fund te filmit, nje emocion i rralle (po aq i rralle sa dhe filmat e tij !!).
Gjenialiteti i filmave te tij pra qendron mbi te gjitha ne gjetjen e ekuilibrit midis parëndesise (ne dukje !) së ngjarjeve ne film dhe dëndesise se realitetit qe i referohet, nje ekuiliber i tille qe i jep atij nje rendesi te mjaftueshme per te na pasionuar me të.

Megjithate, ka dhe nje arsye tjeter, qe eshte kryesorja, pse jam kaq fans i filmave te tij.

Nese do te benim kujdes, mund te vëmë ré se gjate ketij Kino-Ditari, gjate komenteve per filmat, gjithmonë kam evituar me te drejte perdorimin e nje fjale : perdorimin e fjales humanizëm. Eshte nje fjale vertet delikate, komplekse, fjale aq shume e keqperorur ne shek XX, sa sot duhet te matesh 100 here per ta perdorur qofte nje here te vetme ! E pra, filmat e Jacques Rozier jane, per syte e mi, filmat më humanistë ne botë ! Toni i tyre humanist eshte i nje saktesie te tille, qe doemos vetem ai vete, pra regjizori, e ka sekretin ! Ne ate shkalle, sa tash e tutje, nese me pyesin se ç’do te thote humanizem, jam i gatshem te pergjigjem : “Humanizëm do te thote “Maine Océan !” (film i tij, qe me pelqen mbi gjithe te tjeret, realizuar ne 1985).

Sot eshte po aq e thjeshte sa dhe e “nderlikuar” per te pare filmat e tij : duke qene se shfaqen shume rralle (ne ndonje rast retrospektive) dhe pothuaj kurre ne TV, menyra me e mire per ti parë eshte box-i prej 5 DVD i 5 filmave te tij, edituar, me ne fund, ne 2008 !

Top 5 i preferencave te mia për filmat e Jacques Rozier :

1- Maine Océan (1985)
2- Du côté d’Orouët (1973)
3- Les Naufragés de l’île de la Tortue (1976)
4- Adieu Philippine (1962)
5- Dy metrazhe te shkurter : “Rentrée des classes” dhe “Blue jeans

ps: filmi i tij i peste “Fifi martingale” (2001), prezantuar ne Festivalin e filmit ne Venecia, asnjehere nuk ka gjetur distributor. Ne vend te tij, ne box-DVD e 5 filmave, jane dy metrazhe te shkurter, te cituar ne listen e mesiperme.

ne foto: box-DVD i 5 filmave te Jacques Rozier dhe kryevepra e tij : “Maine Océan

   

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

***

Posted on 5th August 2010
Under: Te ndryshme | 7 Comments »