IV. ZHANRI

Zjarr në det, akull në ekran…

Image result“Fuocoammare” – film italian me regji te Gianfranco Rosi-t Fitues i “Ariut te Arte” ne Festivalin e filmit ne Berlin në 2016, filmi eshte nje dokumentar-fiksion i gjithi i xhiruar ne ishullin italian te Lampeduzes, fare afer brigjeve afrikane te Mesdheut.

….

http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2016/10/20/zjarr-ne-det-akull-ne-ekran/

“The visit” – film amerikan me regji te M. Night Shyamalan

 

 

 

 

 

 

 

 

Qe prej “Lady in the Water” ne 2006 (suksesi i fundit i regjizorit te “The Sixth Sense” ), ne keto 10 vitet e tjera, Mister Shyamalan ka kaluar nga nje deshtim komercial ne tjetrin.

Eshte tjeter pune qe mua personalisht gjithmone me kane pelqyer punet e tij : njerin më shume e tjetrin me pak, filmat e tij kurre nuk me kane lene indiferent. Por si duket kupa e kompanive te medha te Hollywoodit u mbush (ose me sakt, u zbraz), prej nga dhe refuzimi i tyre per ti kene besuar (financiarisht) regjizorit ne fjale ndonje projekt te ri blockbusterian.

Keshtu qe Shyamalan kesaj rradhe ka qene i detyruar ti drejtohej nje kompanie fare te vogel producentesh per te realizuar filmin e rradhes me vetem 5 miljon $ (i fundit i tij kushtonte 130 miljon – sa per te krijuar nje idé), duke ju kthyer keshtu edhe motivit te tij te preferuar permes te cilit edhe shkelqen: atij te ankthit (The Six Sense, Unbreakable, Signs, The Village).

Dhe kesaj rradhe ka realizuar nje KRYEVEPER “te vogel” !


 Pricipi mbi te cilin ngrihet “THE VISIT” quhet ‘found footge‘, pra kamera-subjektive : njeri prej personazheve te filmit (ne kete rast, nje vajze e vogel dhe vellai i saj edhe me i vogel) supozohet se filmojne ngjarjen, dhe ne shikojme ate qe (gjoja) ata filmojne. Kete dispozitiv (process) nuk e ka shpikur Shyamalan por filmi “Blair Witch project” ne 1999 : qe prej asaj kohe, te mbeshtetur ne nje princip te tille ka patur qofte filma vertet te shkeqyer (si “Cloverfield“, “Project X” ose “Redacted” ) qofte plera pa piken e vleres (si “Paranormal Activity” ). Keshtu qe Shyamalan nuk ka ndonje merite ne kete mes. Meritat qendrojne gjetiu.


Historia e filmit nuk ka ku te shkoje me e thjeshte : nje grua e divorcuar tek te 40-at u propozon 2 femijeve te saj te shkojne te kalojne nje jave pushime ne Pensilvani, ne fermen e gjysherve te tyre, me te cilet vete e ema eshte ndare shume keq (kur eshte martuar) dhe nuk i ka ripare më qe prej 15 vjetesh. Keshtu qe dhe vete femijet nuk i kane pare kurre ndonjehere me pare gjysherit e tyre. Por kur mberrijne ne fermen e fshatit ne fjale, konsatojne se dy pleqt… nuk jane fort ne rregull nga trute      

Po ta mendosh mire, filmografia e Shyamalan shpesh ka patur ne qender te saj vizitën, pra qofte vizitorët, qofte ‘te vizituarit’ : djalin e vogel te “The Sixth Sense” e vizitonte perdite nje fantazem;  rojes se pallatit te “Lady in the water” i prishi monotonine e perditshme nje nimfë uji qe doli nga vrima e pishines; familja fshatare tek “Signs” dallonte prezencen kercenuese dhe misterioze te disa vizitoreve te çuditshem qe silleshin verdalle fushave te tyre me miser. E le pastaj tmerri  qe shkaktonin “those-we-do-not-speak-of” tek “The Village”

           

Edhe kesaj rradhe behet fjale per “NJE VIZITË”, eshte e njejta gje, vetem se fale principit te kameres-subjektive, jane permbysur rolet : irracionalja, terrori, ankthi dhe frika duhen kerkuar tek ‘të vizituarit’ (dhe jo më si me pare, tek vizitorët), duhen kerkuar tek ‘mosha e trete’ (tek pjesa me e perkedhelur e shoqerive te sotme perendimore, tek ajo qe enderron rinine e perjetshme). Pse ? Sepse tmerri absolut sot eshte pikerisht fundi i pafundem psikologjik ne fund te jetes, rrenimi trupor (fizik), dementia mendore qe kthehet ne deshire masakruese.
E megjithate, “The visit” nuk eshte per asnje sekonde moralizator: gjithe duke futur friken, filmi te ben me qesh : Shyamalan u ve dinamitin konvencioneve debile te “kameres subjektive” duke i mundesuar spektatorit, para se gjithash, te reflektoje mbi fuqine e imazhit (si i tha e motra te vellait qe donte te vinte nje kamera te fshehte ne sallen e ngrenies, per te filmuar gjyshen kur ngrihej naten ? “ah jo, nuk mund te besh nje plan filmik nese personi qe deshiron te filmosh nuk eshte prezent; perndryshe biem ne qorrsokakun e ‘Reality TV’ (big brother) “.

Po mire, po cili eshte sekreti i nje arritjeje te tille ?? Ai e ka emrin thjesht “meez on scene” (me theks amerikan – dhe ata qe e kane pare filmin, me kuptojne!)


9.5 

TRAILER : https://www.youtube.com/watch?v=YfQnRjkuvaY

Aferim! – western rumun me regji te Radu Jude

Radu Jude, njëri prej regjizoreve te “Vales se Re rumune” te shek XXI (më eshte dhene te shikoj filmin e tij te parë fare “Vajza me e lumtur ne bote“ si dhe te dytin “Secili nga anetaret e familjes tone” ) ka bere nje te te trete, me te cilin edhe ka fituar Ariun e Argjende ne festivalin e filmit ne Berlin ne shkurt te 2015-s .

“Aferim” i vendos ngjarjet ne Vllahine (nje prej provincave rumune) e fillim-shekullit te XIX, gjithe duke aplikuar kodet e filmave te famshem westerne amerikane : krahina ne fjale (e cila asokohe zor se do kete qene fort e ndryshme nga krahinat e banuara me shqiptare) pershfaqet e prapambetur, fetare, mizerabel dhe e ndare midis influences se Rusise dhe Turqise.

Ne qender te “Aferim” eshte nje xhandar (sherif, ne gjuhen western) dhe i biri i tij, njeri me rrote se tjetri, te cilet i bien kryq e terthor Vllahise ne kerkim te nje skllavi cigan (arixhi) qe supozohet te kete guxuar te joshë gruan e beut.

Rrugetimi aventuror i xhandarit eshte rast per te pershfaqur paragjykimet dhe kseonofobine e kohes, perçmimin ndaj grave, fshatareve, turqve, çifuteve, ruseve dhe mbi te gjitha, ndaj ciganeve. Sarkazma dhe humori i zi (i cili i shkon per shtat ne menyre te shkelqyer  bardh-e-zisë se filmit), proverbat reaksionare e konservatore i japin “Aferim”-it notat e nje farse ironike e cila fare mire mund te shikohet si nje aludim per realitetin e sotem te Rumanise (e jo vetem te saj!), si per te na rikujtuar se, “Django“-ja i famshem i Tarantinos  fare mire mund te kish qene rumun, bullgar, francez, kinez. Biles edhe shqiptar. Dhe mua, per te me rikujtuar per te 1001 here se ky film fare mire mund te ish realizuar nga nje regjizor shqiptar, por menjehere u permenda tek çova ne mend se regjizoret shqiptare kane vendosur te bejne vetem filma me mafiozë ose me gjakmarrje (ose me ish-te burgosur politike – me gjithe respektin qe kam per keta te fundit).

Aferim! 

    8.0

 

 

 

                                   trailer: https://www.youtube.com/watch?v=mmTYOY_jQWc

“INSIDE OUT” – film i animuar me regji te Peter Docter (PIXAR)

Qe e kam te veshtire (gati te pamundur) te rezistoj per te pare nje film te animuar (qe do te thote se nuk arrij t’i besoj imazhit qe krijon nje teknike e tille e cila ne rastin konkret eshte ajo dixhitale), kete tashme e dija. Por thashe ta riprovoj edhe nje here, nisur nga review-te ditirambike te kritikes lidhur me produktin e ri qe “Pixar” ka hedhur keto dite ne treg: “Inside out“.

Filmi i fundit qe kisha pare nga kjo studio ka qene ”Wall-E“. Dhe kam qene gjithmone me te njejtjen pershtypje: per mua cartoon-i mbetet karton dhe nuk shikoj imazh në të. Pike.
E me gjithe keto, i lashe menjane edhe kesaj here ‘paragjykimet’ dhe me deshiren më te mire u ula te shoh “Inside out” i cili tregon se si funksionojne ne koken e Riley Anderson, nje vajzeje te vogel 8 vjeçare, 5 emocionet kryesore te qenies njerezore : gezimi, inati, perbuzja, frika dhe trishtimi, ne momentin kur prinderit e saj nderrojne qytet dhe transferohen ne San Francisco. Ose me nje fjali te vetme : filmi eshte historia e nje vogelusheje qe bie ne depresion.

Ne fillim, m’u duk nje çike bizarre aspekti “cartoon & amusement park” i dizajnit te filmit por e verteta eshte se kete gje, ne shikim te pare goxha kitsch, filmi e tejkalon me se miri shume shpejt : jane te tjera gjera qe duhen thene, te cilat po i rendis me poshte.

Filmi eshte bere gjithe inteligjence, delikatese dhe inventivitet. Ashtu sikurse vete historia e filmit (truri i vajzes se vogel eshte reprezentuar si nje salle kontrolli, e qeverisur nga 5 emocionet e melartme), “Inside Out” vihet ne levizje gjithe uturime, gjithe duke “gerryer” nje humnere po aq te tmerrshme sa dhe te madherishme, per te na rrefyer se ndonjehere na duhet te pranojme nje shembje te madhe (ne koken tone, sigurisht) sepse s’ka rruge tjeter. Ne kete prizem, filmi nuk eshte edhe aq “per kalamaj” sesa per te rriturit, te cileve mund tu jepet mundesia ta rishikojne edhe njehere pafajesine (innocencen) e tyre te humbur ne ‘humnerat’ e femijerise dhe kalimin ne moshen adult pikerisht ne ate moment kur ata arrijne ta shikojne ne sy ate qe quajme rendom melankoli (e qe ne fakt eshte nje kompromis midis gezimit dhe trishtimit).
Stop.

Shume dhe kaq  .

Gjithe sa thashe me lart, jane shkruar nga dikush qe u ul ne kolltukun e kinemase dhe e detyroi veten te harronte se behej fjale per nje film te animuar, por qe, ‘in fine’, nuk ja doli dot mbanë ta harronte kete gje. Dhe akoma me pak, te harrohej (pas filmit, sigurisht).
Keshtu qe keto rreshta i hodha me se shumti per fansat e Pixarit, per me teper qe jam koshient se, ne gjinine e filmit te animuar, kjo studio, bashke me filmat e japonezit Hayao Miyazaki sot per sot kapin padiskutueshmerisht majat e gjinise ne fjale.

trailer : 

 This entry was posted on Friday, July 17th, 2015 at 9:36 pm and is filed under Te ndryshme. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

4 Responses to ““INSIDE OUT” – film i animuar me regji te Peter Docter (PIXAR)”

  1. nowood Says:
    Mendoj se secili e ka nga nje zhaner qe nuk e honeps. Per mua eshte muzikali psh. As une nuk jam ndonje fans i animacionit por mendoj se je gabim. S’ka gje, ke kohe per te ndryshuar mendje:) Ja disa syreshFantastic Mr. Fox i Wes Andersonit
    http://www.imdb.com/title/tt0432283/Despicable me
    https://en.wikipedia.org/wiki/Despicable_Me

    dhe mbi te gjitha Waltz with Bashir i Ari Folmanit. Ky i fundit mbetet edhe me i vecanti sepse kryesisht animacionet tentojne komedine ndersa ky eshte i erret komplet. I erret dhe i bukur.
    http://www.imdb.com/title/tt1185616/

  2. autori Says:
    e kam pare Waltz-in, biles e kam komentu ketu ne blog :http://filmjournal.thedigitalfix.com/autori/2009/03/16/waltz-with-bashir-film-izraelit-nga-ari-folman/

  3. Ylli detit Says:
    Mua me ka ngelur ne mendje po ashtu film i Ari Folman Kongresi (The congress)qe eshte nje nderthurje e filmit te animuar dhe real. Jam magjepsur nga nderthyerja interesante. Njeriu nga nje here duhet te dali nga “zona e rehatit” e te qenur mesuar me dicka per te eksperimentuar gjera te reja te para nga nje kend veshtrim tjeter.

  4. autori Says:
    Nuk e kam pare “The Conress” por kam degjuar (e lexuar) fjale te mira nga mediet qe ua kam besen. Do ulem ndonje dite e ta shoh
    🙂

Mad Max : Fury Road – film amerikan me regji te australianit George Miller

 

Historia : ish-polici rrugor Max Rockatansky (rol i luajtur nga Tom Hardy), sillet verdalle ne nje bote post-apokaliptiko-berthamore ne te cilen klane kanibalesh, sektesh dhe motoristesh perplasen per vdekje mes shkretetirash te pafundme ne kerkim te naftes dhe ujit. Ne rrethana paradoksale, atij do ti duhet te behet ortak me Imperatoren Furioza (luajtur nga Charlize Theron), kunder tiranit Immortan Joe, armikut te perbashket.

Gjithe duke qene blockbuster par excellence, Mad Max Fury Road ka meriten e shuarjes se mitit te 3 Mad Max-ëve pararendes per te mundesuar lindjen e nje miti te ri : merita sigurisht qe i takon regjizorit, i cili nuk bie ne batakun e klisheve te gatshme blockbusteriane por shkel territore te reja imagjinative, te guximshme nganjehere deri-deri ne kufijte e kinemase autoriale, gjithe duke marre persiper rrezikun e mos-pelqimit te filmit nga fansat tradicionalë te kesaj sage te famshme.

Western futurist, filmi eshte goxha modern (e di e di qe kjo fjale eshte fort e keqperdorur, por s’ka gje, pasi regjizori eshte koshient) dhe ‘djallezisht’ feminist (edhe kjo, s’ka gje te keqe apo moralizuese, sepse edhe kete gje regjizori e ben me qellim).

Modern, sepse godet me te paren. Pra, qe ne fillim, Mad Max imponohet permes aksionit, duke anashkaluar skenat preleminare debilizuese, aq tipike per filma te kesaj natyre. Modern, sepse injoron overcutting (detajizimin e nje skene aksioni ne dhjetra plane te vogla filmike, qe eshte dhe semundja me e keqe e filmave-aksion, a thua se spektatori eshte kokrra e budallait) : në vend te kesaj, filmi propozon nje rrefim pothuaj linear, te drejte si shigjeta, metafora e te cilit do te ishte fiks fotoja majtas. Nga i gjithe ky zjarr dhe llahtar, ‘paradoksalisht’ lind nje opera e vertete  Heavy Metal, lirike dhe baroke sa s’behet.

Feminist, sepse ‘in fine’, heroi kryesor i filmit nuk eshte Maxi, por… Furioza! (ketu ka te beje shume edhe fundi i filmit, te cilin nuk po e tregoj).
Te gjitha keto, e bejne “Mad Max -fury road” nje trashegimtar te denje te “Metropolisit” te Fritz Lang-ut (qyteti i ndare me dysh: ne njeren ane aristokracia, ne tjetren, populli skllav), te “Indiana Jones” (per nga ritmi testosteronian) dhe te “Matrix” (per te ardhmen e shkretuar), gjithe duke i dhene te drejten te kaleroje si nje kalores indipendent qe ridefinon (shpesh me jo pak finese !) kodet e filmave-aksion

nota : 8.7

trailer :https://www.youtube.com/watch?v=hEJnMQG9ev8

One Response to “Mad Max : Fury Road – film amerikan me regji te australianit George Miller”

  1. nowood Says:
    Isha kurioz per pikveshtrimin tend per kete film. Une e kam pare nje muaj e gjysme me pare dhe me pelqeu shume. Dhe ne fakt doli me i mire se c’e prisja si fans i Mad Max-it qe jam. Ky Mad Max konkurron pa frike me me e mirin e Mad Max-eve, ate te dytin.
    Ne 3D eshte breathtaking- si ne kuptimin anglez qe ka kjo fjale ashtu dhe ne kuptimin shqiptar (marrje fryme). Filmi eshte nga fillimi ne fund aksion i paster ose me sakte aksion esencial dhe e perfshin aq shume spektatorin sa ka vetem disa sekuanca qetesie por keto jane me shume per te marre fryme dhe ia fillon perseri….Per mua ky Mad Max eshte nje simfoni e aksionit. Ne ndryshim nga Mad Max 2 (Road Warrior) qe per mua eshte me i kompletuari nga te gjithe, ky Mad Max luan forte me esencialen e aksionit. Duket sikur sfida per Millerin ka qene te tregoje se edhe po theksove vetem aksionin mund te dale art i kulluar. Dhe ia ka dale.

Dhuratë Akademisë së akademizuar apo akademizim i Demokracisë? (”LINCOLN”- film amerikan me regji te Steven Spielberg)


Qe e ka nje gje te mire te pakontestueshme filmi i fundit i Spielbergut, e ka : faktin qe nuk ka rene ne gracken e biopic-ut (biography picture), domethene rrefimin e gjithe jetes se nje personazhi historik. Problemi i filmave biografike eshte se shpesh ata marrin persiper te rrefejne te gjithe jeten e nje heroi real : nga fillmi i jetes se tij e deri ne fund te saj ! Por mua më duket se nuk eshte ne fuqine e filmit (si mjet shprehes artistik) qe te marre persiper te shfaqë si duhet (dmth, bindshem artistikisht !) kete gje, ndaj dhe filma te tille behen patetike, kur shikojme personazhin me paruke, ne fund te filmit, me demek, i plakur. Dhe tra-la-la-ra te tjera te kesaj natyre.

“Lincoln” rrefen vetem 5-6 muajt e fundit te jetes se presidentit te 16 te SHBA-ve dhe pershkruan nje aksion preciz : ate te votimit te amandamentit mbi abolimin e skllaverise. Qellimi i regjizorit eshte evident : vizatimi i portretit te nje inteligjence politike (asaj te Lincoln-it), e me kete rast, nje fare reflektimi mbi demokracine dhe inteligjencen politike ne pergjithesi (per kete te dyten, gjithshka eshte e lidhur me koincidimin e fundit te Luftes Civile ne Amerike, dhe votimit te amendamentit ne fjale : “martesa” e te dyjave, lejtmotiv i vertete i gjithe filmit, eshte aq i pamundur, sa qe kthehet ne kusht te se Mundshmes). E Mundshmja qe, ne fund te filmit, ndodh realisht.
ÇDV.

E megjithate :
Nese elozhet per demokracine (qe ndjehen jo pak ne film) nga ana e regjizorit (doemos, ne kuadrin e nje ere obamajane) nuk kane absolutisht asgje te keqe, mbetet te shihet ana tjeter e medaljes se “Lincoln”-it, forma e tij, dhe ndofta aty mund te kerkojme diçka qe mund te na çoje ne te tjera konkluzione. Ne fakt, duhet pranuar se filmi eshte jo pak instructiv, edukativ– te themi (gati-gati ne sensin pejorativ te fjales). Dakort, trajtimi artistik i ngajrjes behet ne menyre shume komplekse (votimi i amandamentit u realizua permes korrupsionit politik- kete filmi jo vetem nuk e fsheh, por i mëshon jo pak !), por gjithsesi, akademizmi vizual, estetik, artistik, eshte ai qe vë vulen i fundit, ai qe mbetet ne shijen e fundit fare, siç te le nje filxhan kafeje. Ky akademizem i vullnetshem (i bere me vetedije) i jep “Lincoln”-it shijen e diçkaje pa hapje ndaj te sotmes, pa tingellim aktual (si te thuash). Filmi (ngjarja e ‘djeshme’) tingellon si pa te neserme (si pa te sotme). Ose per te qene preciz : kete hapje ndaj te tashmes, filmi i Tarantinos e kishte. Ky jo ! Nderkohe qe te dy filmat, flasin pothuaj per te njejten teme.
Nga vjen nje gje e tille ??

Se pari, pa dyshim nga akademizmi i regjisë. Nga akademizmi i Spielberg-ut. Ndofta kjo eshte zgjedhur si menyre qe filmi te mund te mikloje anetaret e Akademise se Oscar (se zhytur prej dekadash ne akademizem shijesh !) per trofejt e ceremonise se fund-shkurtit.
Megjithate ky do te ishte nje shpjegim reduktues, Speilbergu ka fituar Oscar sa eshte fryre : duhet qemtuar me tej. Per shembull, ne nje fakt te thjeshte si ky qe do citoj tani e qe e lexova diku : sot, pra 150 vjet pas abolimit te skllaverise, SHBA-ja vazhdon te kete njerez me ngjyre neper burgje me teper se sa kishte skllever para 150 vjetesh ! Pra, a nuk vazhdon te mbetet SHBA nje vend i nje pabarzie te thelle ?? Kete ‘dimension’ aktual (te ilustruar me ‘detajin’ qe sapo solla) e qe Djangoja i Tarantinos e transmeton ne menyre brilante, “Lincolni” nuk e ka : te pakten Speilberg-u nuk ka patur sy per ta pare, e keshtu, per te na e transmetuar permes filmit te tij, ne nje menyre ose ne nje tjeter (eshte pune e tij!) : tek “Lincoln”, gjithshka mbyllet (sigurisht, jo vetem skenarisht !!) ne shek XIX, permes nje akademizmi po aq te moçem.

Apo mos vete filmi eshte, padashur, prova reale e akademiz(i)mit te demokracise ??

6.8

trailer :

Posted on 30th January 2013
Under: Te ndryshme | No Comments »

Anri Sala ne Beaubourg !



YouTube – PompidouAnriSala.3gp

 Hynin e dilnin njerezit, uleshin per disa minuta ne kubet perballe 5 ekraneve te videove… dhe iknin. Por edhe sikur te qendronin gjysem ore, prap nuk do ‘kuptonin’ gje nga instalacioni i Anri Sales ne Qendren Kulturore Pompidou (Beaubourg), ne Paris.
Une ndenja me shume se nje ore dhe ne fakt bera mire : ishte kushti i nevojshem per te ‘kuptuar’, per te ndjere diçka nga puna e tij. Sigurisht, kusht i pamjaftueshem per te thene se ishte nje pune interesante, por i nevojshem, pa asnje dyshim !

    Pra Anri Sala ekspozon ne Qendren Kulturore te Parisit – ne Beaubourg, deri ne fillim te gushtit. Instalacioni ne fjale eshte i organizuar mbi bazen e 4 filmave te tij, te xhiruar ne 4 qytete te botes : Sarajeve, Berlin, Meksiko dhe Bordeaux (pse nuk na lajmeroi ky Anri, te kishim pire nje   kafe me te ??) 

Me i njohuri nga 4 filmat eshte ai i cili eshte shfaqur vjet edhe ne kinema : filmi eksperimental “1395 days” (qe korespondon me numrin e diteve te rrethimit te Sarajeves gjate luftes ne Bosnje – filmi ve ne qender te tij nje grua qe kalon rruget e boshatisura te Sarajeves, duke iu fshehur snajpereve). Te kater filmat shfaqen papushim me ndihmen 5 ekraneve te stermedhenj, te vendosur ne forme freskoreje, ne mes te nje salle te stermadhe. Spektatori eshte i ftuar te nderroj çdo 7-8 minuta pozicion e te vendoset para secilit ekran (nganjehere, edhe dy ekrane njeheresh) per te ndjekur videot ne fjale.
Kaq sa per konceptimin e instalacionit.

Siç e thashe ne krye te heres, nese hyn, qendron 10 a 15 minuta, i ben nje te shetitur instalacionit dhe del, doemos qe do nxjerresh konkuzionin :” aman edhe ky arti modern, kot fare”. Nderkohe qe jo vetem nuk eshte ashtu, por puna e Anri Sales eshte jo vetem fort e levdueshme, por nga me te mirat qe me eshte dhene te shikoj ne lemine e filmave eksperimentale, te art-videos e biles edhe te arteve kontemporane ne pergjithesi.
Sekreti ne fakt fshihet tek fakti qe, edhe pse te copezuar ne 5 ekrane, edhe pse duhet tu gjemosh nga prapa imazheve, prap se prap, ne fund te 60 minutave magjia funksionon ! Ne pothuaj te 4 filmat, teme qendrore eshte ecja, por me se shumti si ecje muzikore, ecje ne kohe permes muzikes, ose edhe ecje ne muzike permes kohes : mermeritjet (e simfonise patetike te Cajkovskit) te violinistes sarajevase, orkestra ku ajo luan qe e pret per provat, performanca e kenges e Clash “Should I Stay or Should I Go” (e luajtur ne periferine e Bordeaux) … etj etj, arrijne te krijojne nje të tërë, nje unitet, nje “bllok”. Sigurisht, puna e zerit ne ekspozite eshte e shkelqyer, po aq sa edhe ajo me imazhin : zeri eshte zë por dhe zhurmë (cilesia teknike te le pa fryme ! nuk me kishin degjuar ndonjehere veshet nje kualitet te tille sonor !). Mua me duket se Anri Sala eshte vertet nje artist qe di te kapë imazhin dhe zerin e duhur, dhe, qe nga momenti qe spektatori pranon ‘kushtet e lojes’, rezultati eshte fort i mire !

Nje mendim imi : me duket se Sala i ka te gjitha vetite (talentin, mundesite…) per te bere nje film fiksion, qofte dhe duke vazhduar punet e tij ne hullinë e artit-video. Nuk do ishte i vetmi : Apichatpong Weerasethakul ose Steve McQueen, kineaste te ardhur nga fusha e kinematografise ekseprimentale, jane nga regjizoret e rinj aktuale me te talentuar. Sikurse iraniani Kiarostami, nje regjizor i famshem ne fushen e fiksionit, ka provuar se fundmi jo pa sukses te levroje fushen e artit-video

9.0

Posted on 21st June 2012
Under: Te ndryshme | No Comments »

“Twixt”- film amerikan me regji te Francis Ford Coppola

Nese ka nje gje te mire vazhdimesia e nje kinoditari, ajo eshte mundesia per t’iu kthyer here pas here asaj qe kemi shkruar per filmat e meparshem te X apo Y regjizori. Duke qene se Coppola (regjizori i “Goodfather” apo i “Apocalypse now”) qe prej vitit 2007 i eshte rikthyer regjisë se filmave (pas nje perudhe gati 10 vjeçare “pushimi” te detyruar (1997-2007 per shkak te borxheve astronomike qe kish !), eshte interesante te lexosh komentet per dy filmat e parafundit te tij :

Ne vijim te asaj qe vete Coppola ne intervistat e tij e quan rilindje te dyte artistike te tij, vjen ky film i trete i tij : “Twixt” :

Rastesisht kam ripare perpara pak muajsh ne DVD te dy filmat e parafundit te Coppola-s. C’eshte e verteta, siç e kam thene ne nje nga komentet e mia per filmat ne fjale fill pas momentit te shikimit te tyre ne kinema, filmat më te mire te tij nuk jane detyrimisht ata qe qe kane korrur edhe suksesin me te madh komercial : Coppola shkelqen pikerisht aty “ku nuk duket”, ndersa aty ku duket, ne fakt eshte shkeqim i rremë. Dua te them se ai i ka dhene jo pak kinematografise dhe nje merite e tille nuk mund ti mohohet. Dyshimi im lidhet me ate nese a ka vertet, qe prej 2007-s, nje rilindje te dyte kinematografike te tij ?? Më duket se… jo. Disa gjera te reja ka (rilindja doemos qe presupozon risi), sidomos bie ne sy perpjekja per forma te reja kinematografike, bie ne sy tendenca per t’ju larguar narracionit klasik por… te krijohet pershtypja se asgje nuk eshte ne kohen e ‘duhur‘ dhe as ne vendin e ‘duhur‘.
Per ta konkretizuar (dhe meqe behet fjale kryesisht per formen kinematografike) po marr nje shembull : nese Godard e ktheu timonin e tij duke marre kthesen e braktisjes se linearitetit te narracionit qe ne moshen 36 vjeçare (ne vitin e larget 1966, me filmin e tij “Dy tre gjera qe di për të“), kjo nuk do te thote se Coppola-s nuk ka te drejte ta beje nje gje te tille qofte dhe ne moshen 66 vjeçare. Ok. Por ne ndryshim nga ky i fundit, Godard ishte i qarte per pozicionin e tij si artist, ne pozicionin e tij ne raport me historine e Kinematografise : momenti kur ai ndermerrte nje gje te tille korrespondonte me fundin e nje epoke, me fundin e shkelqimit te Hollywoodit dhe hapjen e nje epoke te re, asaj te Televizionit. Braktisja e linearitetit te narracionit nuk ishte qellim ne vetvete por ishte menyre per ti kthyer artit kinematografik borxhin : qe nga ai moment, ishte vetë kinematografia (le cinéma) qe u kthye ne subjekt kryesor ne filmat e Jean-Luc Godard-it (ne letersi, kjo do te korrespondonte me lindjen e romanit modern, ose per shembull, te themi me “Uliksin” e James Joyce-it).

Po ta shikosh holle-holle, qe prej 5 vitesh, Coppola perpiqet te beje ekzaktesisht te njejten gje qe Godard ka filluar tashme ketu e 50 vite më pare : qofte tek “Youth without Youth, qofte tek “Tetro”, e akoma edhe me teper tek ky i fundit pra tek “Twixt”, subjekti vertete eshte vete kinematografia, subjekti i vertete eshte vetë shqetesimi i regjizorit, i artistit per formen kinematografike, per mbijetesen e saj permes gjetjes se menyrave te reja shprehese, permes dekonstruimit te narracionit, te linearitetit te tij. Por ja qe duket ashiqare qe diçka nuk funksionon… . Per mendimin tim, per Coppola-n nuk eshte as koha e duhur (vonë, shume vonë…), as vendi i duhur (USA) dhe padiskutim qe kjo lidhet edhe me karakterin dhe natyren e regjizorit (qe ne fakt, eshte nje megaloman i pandreqshem ! – dhe problemi nuk eshte pse eshte megalloman, por pse eshte i pandreqshem !). Po lexoja nje interviste te fundit te tij (ku ai evokon pikerisht kete rilindje te dyte te tij, qe prej 5 vitesh tashmë) e ku ai thosh : “d’une certaine manière, je voulais résoudre le problème que les gens ont en vieillissant, lorsqu’ils tentent d’égaler les œuvres qu’ils ont réalisées dans leur jeunesse. et c’est impossible. Chaque cinéaste affronte le même problème : il ne pourra jamais rivaliser avec un chef d’œuvre qu’il a fait à 25 ans”

(Ne nje far menyre, me keto 3 filma doja ti jepja zgjidhje problemit qe njerezit kane ne pleqeri, kur tentojne te barazojne (tejkalojne) veprat qe kane realizuar ne rini te tyre. Por kjo eshte e pamundur ! çdo kineast perballen me te njejtin fenomen : rivalizimin me nje kryeveper qe ai ka bere kur ka qene 25 vjeç”).

Ketu me duket se qendron edhe problemi : nese do ti benim te njejten pyetje Godard-it (i cili per me teper, ka te njejten moshe me Copppola-n), ne ndryshim nga ky i fundit nuk do fliste per rivalizim, por per nje “remise en question permanente” (rivenie te vazhdueshme ne pikpyetje). E aq me pak te pretendonte se kish bere ndonjehere ndonje kryeveper ! (ne nje interviste te fundit te Godard, degjoja tek thoshte se nuk ishte i kenaqur me asnje prej filmave te tij te dikurshem, akoma me pak me ata te suksesshmit e periudhes se “nouvelle vague”; perkundrazi, te vetmit filma qe i jepnin nje fare satisfaksioni si kineast, ishin ato 2-3 te fundit e tij (”socialisme’, “notre musique”, “éloge de l’amour”).

Une fois de plus, më thuaj cili je, te te them se ç’filma bën… Ndofta kjo eshte dhe arsyeja pse filmi i ardhshem qe Coppola anunçon ne intervisten e tij, eshte perseri nje film me buxhet te larte, si ato ‘kryeveprat’ e tij te dikurshme, pra alla “Kumbari”…

Kaq e pati rilindja e zotit Coppola ??! …

ah, edhe dy fjale per “Twixt” : zhanri i filmit eshte horror : nje shkrimtar (Val Kilmer) shkon ne nje qyteze te vogel amerikane per te promovuar romanin e tij te fundit me tematike magjirat. Me ndihmen e sherifit, shkrimtari meson per disa vrasje qe kane ndodhur kohet e fundit ne ate qyteze e ku viktima eshte nje vajze e re, histori kjo qe e ndihmon ate per temen e re te romanit te tij te ardhshem.
Ne disa momente, m’u duk vetja perpara nje filmi te David Lynch-it, pastaj te Tim Burton-it, gjithe duke ndjere influencen e Godard-it. Kuptohet, ndjehet dukshem dora e Coppola-s, por çuditerisht, te krijohet pershtypja e nje filmi jo pak te influencuar nga tone regjizoresh te njohur ! Biles tani qe po shkruaj keto rradhe, po me lind ideja se ndofta e gjithe kjo ‘rilindje e dyte’ e Coppola-s nuk eshte gje tjeter veçse pasojë e nje fare hapjeje, e nje fare kinofilie recente te regjizorit, i cili ndofta me pare, kish aq shume konsiderate per veten dhe gjenialitetin e tij, sa shihte vetem kryeveprat e tij dhe kurrsesi filmat e kolegeve. Ose thene ndryshe, i drejtohej vetes ne vetën e trete, si nje far nje far… Alen Deloni !

nota per filmin : 6.0

tailer : http://www.youtube.com/watch?v=xP7cQnOcU7I

Posted on 16th April 2012
Under: HorrorUSAF. Coppola | No Comments »

Short is better ??

Rastesia e solli te shoh ne kinema disa metrazhe te shkurter (short film) por qe rezultuan te mrekullueshem !
Po i marr me rradhe:

Dy filma francezë nga Guillaume Brac 


Te shohesh ne kinema gjate te njejtes seance metrazhin e pare fare te shkurter (14 min) dhe metrazhin e parë te mesem (58 min) te nje regjizori te ri, eshte njesoj sikur te asistosh ne lindjen e tij ! Pothuaj nuk me ish dhene kurre me pare mundesia per nje gje te tille.
Metrazhi i shkurter 14 minutesh titullohet “Le naufragé” (I braktisuri) ndersa ai i mesmi (qe zgjat 58 minuta, e qe me siguri enkas i mungojne dy minuta per tu konsideruar si metrazh i gjate !) titullohet “Un monde sans femme” (Nje bote pa gra)  Duhet thene qe ne fillim se eshte mese evidente qe nese regjizori i ri ka nje dhe vetem nje dishepull, ai eshte Jacques Rozier, nje nder 3-4 regjizoret e mi më te preferuar ever ! (ketu kam pas shkrujt diçka per të). Tek “Nje bote pa gra” eshte mese evidente influenca e “Du côté d’Orouët “(1973) – nje nga filmat me te mrekullueshem te Rozier.Ne fakt, te dy filmat i lidh nje ide e perbashket (edhe pse ne aparence, ide jo e dukshme) : monotonia. Pra te dy shtrojne pyetjen : si t’ja beje njeriu i shkrete per te qene ne kontakt gjithmone me te njejtin person (gruan, burrin, mikun, mikeshen, te dashurin te dashuren, femijen e tij (te saj), dhe te mos bjere ne mërzi ?? E them kete, sepse ishte goxha befasuese te degjoje te njejten fraze ne dy filma te ndryshem, ne dy situata krejt te ndryshme : tek “I braktisuri”, çiklisti (i cili nuk i ka mire punet me mikeshen e tij) thote : “Sa here shikoj te dashuren time, nje si lemsh me mblidhet ne stomak“; ndersa tek “Nje bote pa gra”, heroina kryesore (e cila po ashtu nuk merret fort mire vesh me vajzen e saj adoleshente), degjohet te thote ekzaktesisht te njejten gje : “femijet rriten, dhe kur vjen nje moshe, duan te çajne ferren; ndersa ty, nje si lemsh te mblidhet ne stomak, sa here i sheh”.

Megjithate, per ‘I braktisuri’ kam nje mendim edhe më kategorik qe do e shprehja keshtu: nese metrazhet e shkurter do ishin te shkelqyer e te mrekullueshem si “I braktisuri”, nuk do shkoja më ne kinema per te pare metrazhet e gjate (sikur qofte dhe per planin e fundit filmik te filmit, gjate te cilit, ndofta per here te parë ne historine e kinematografise, lotet nuk rrjedhin çurk nga syte e nje femre, por… te nje mashkulli !).

Notat :

– “I braktisuri” (Le naufragé) : 10.0
– “Nje bote pa gra” (Un monde sans femmes):  7.8


YouTube – Un Monde sans Femmes – Trailer

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

“Le marin masqué” (Marinari i fshehur)- film francez me regji te Sophie Letourneur

Po sikur te shkurtrat te jene me te mira se te gjatat ? 

Dua te them: po sikur filmat me metrazh te shkurter t’ja vlejne me shume se ata me metrazh te gjate, duke konfirmuar profecine e dy filmave te melartem te Guillaume Brac?!

Marinari i fshehur” zgjat 35 minuta, dhe mund te shihet (me kushtin e njohjes se gjuhes frenge, pasi filmi nuk ka titra ne ndonje gjuhe tjeter) falas tek web-site i kanalit televiziv franco-gjerman arte :

http://videos.arte.tv/fr/videos/le_marin_masque-6445674.html

Edhe pse “banal” ne dukje, ky film burlesk fsheh jo vetem disa ide interesante e origjinale kinematografike (dublimi i narracionit, per shembull) por edhe thjesht disa ide:

Per ata qe mendojne ta shohin filmin tek link-u i melartem, eshte mire ti lexojne rreshtat e meposhtem vetem pasi ta kene parë ate.

Ne minuten e 17:19 te filmit, kur behet muhabet per nje peshqir qe babai i Leticias, heroines kryesore i ka pas dhuruar kesaj te fundit kur ishte e vogel, Leticia thote se babai i saj eshte vertet “un prince charmant” (princ perrallash). Eshte fraza kyçe e filmit, eshte ajo qe permbledh “atë qe ka dash te na thote regjizorja” dhe qe une do ta permblidhja : vajzat, kur jane te vogla, ‘dashurohen’ pas baballareve te tyre (sikurse djemt, pas nenave te tyre).

Kur rriten, vajzat dashurojne djemt, por zhgenjehen : djemt jane frikacakë (a nuk ka pas thene Godard-i me filmat e tij se “djemte jane lâche (coward), ndersa vajzat jane te bukura” ?). Keshtu qe i vetmi ‘model’ qe u mbetet atyre, jane baballarët (edhe pse, baballarët jane po ata djem coward, me te cilët vajzat, kur rriten, bien ne dashuri – prova eshte fakti qe i ati i Leticias eshte i divorcuar ! – pra dhe ai ka qenë lâche (coward) ne raport me nenen e saj).

Ja, ca gjera te tilla thote filmi. Ca gjera te jetes, nga ato per te cilat thuhet rendom : “c’est la vie”

9.0

filmi 30 minutesh eshte falas ne internet : http://videos.arte.tv/fr/videos/le_m…e-6445674.html

ps : Finally, cili eshte “marinari i fshehur” : ai ne te majte te fotos se pare, apo… ai i fotos se dyte ?

 ***

Posted on 16th March 2012

Under: Te ndryshmeFrance | No Comments »

Dy filma amerikanë ‘jo-Oscar’ te 2011-s

“In Time” – film amerikan me regji te Andrew Niccol

Per inat te ceremonise Oscar, mbreme pashë nje film amerikan te 2011-s qe nuk ishte nominuar fare per ceremonine e fustaneve, por qe mua … me pelqeu fare fare :

Regjizor i “In Time” eshte Andrew Niccol, ai qe ka pas bere “Gattaca”. Ate qe ka te veçante dhe intriguese ky Andrew Niccol, eshte fakti se eshte vete skenarist dhe vete regjizor ne filmat e tij : te tille, numerohen me gishtat e dores ne Hollywood ! Per me teper, seç ka diçka autentike ne filmat e tij : fanta-shkenca perzihet organikisht me realen, gjë qe, siç kam shkruar per filmin “I’m number Four” : “filmi ruan kepin (le cap), ruan pragun e realizmit, edhe kur nderhyn elementi fantastik. Pra, per mua, filmi eshte i besueshem, edhe pse eshte i gjinise fantastike. Ose, siç thuhet rendom ne shqip, ne blog-et dhe forumet per filmat, ai eshte realist“.

Historia e “In Time” eshte e shkelqyer dhe s’ka ku te shkoje më intriguese : ne nje te ardhme te afert, te modifikuar gjenetikisht, njerezit nuk plaken kurrë pas moshes 25 vjeç. Por nga ana tjeter, KOHA zevendeson PARANË keshtu qe pas kesaj moshe, duhet me fitu KOHË qe te mos vdesesh. Perndryshe, i bie te vdesesh ne moshen … 25 vjeç !

Më njerën anë jane te pasurit, qe akumulojne kohë (me dhjetra e dhjetra vite!), biles edhe me qindra vite; m’anë tjeter, jane te varfrit, qe lypin (kohë), vjedhin, ose marrin borxhe (marrin kohë-borxh) te njeri-tjetri, nje apo dy dite, sa per te jetuar nje apo dy dite me teper.
Ne nje klimë te tille, heroi kryesor i filmit (Justin Timberlake – i hatashem dhe shume here më teper i mire si aktor se sa si kengetar !), i akuzuar gabimisht per nje vrasje, merr arratinë, duke marre peng nje bukuroshe ultra te pasur.

Zakonisht, filmat hollywoodiane me skenar kaq intrigues dhe interesant, e 10sin kur vjen puna tek mizaskena : me sebepin per te nxjerre sa me shume fitim, ca nga paaftesia e regjizorit, ca nga gustot mizerabël qe ata kane, filmi del nje pallagjyrë e vertete.
Ndersa “In Time” i shpeton nje mallkimi te tille : Andrew Niccol qenka regjizor jo vetem ambicioz (skenari eshte vertet origjinal dhe permbledh brenda disa nga temat më bashkekohore si ‘rina e perjetshme’, ‘paraja-kohë’ etj etj), por edhe i talentuar : me nje skenar te tille (arratia e nje çifti qe ndiqet nga pas), ne fakt, filmi nuk eshte veçse nje remake (i shkelqyer !) i filmave legjendarë si “High Sierra” (Raoul Walsh, 1941) apo “They live by night” (Nicholas Ray, 1949).

Highslide JSBiles heroina kryesore (Amanda Seyfried) nuk eshte veçse nje homazh i Anna Karinës se “Pierrot le fou” te Godard-it (1965)

 

Ose, nese do ta thoja disi ndryshe, ne nje fare menyre eshte kinofilia ajo qe e ka shpetuar filmin e Andrew Niccol nga rënia ne hollywoodianizëm cheap. Gje qe, sigurisht, regjizori e ka paguar qofte edhe me mos-nominimin qofte edhe nje here te vetme per Oscar !

Por… who cares ???! 

nota : 9.9 !

trailer i filmit :

 

 

 

 

___________________________________________________________________________

“Rise of the Planet of the Apes” – film amerikan me regji te Ruper Wyatt

Duke qene se kish dale ne kinema gjate muajve te verës, më kish mbetur pa pare ky film i 2011-s; kisha nje fare deshire, nje fare kersherie kryesisht per temen. Dhe ç’eshte interesant, eshte konstatimi se sot, ne kinematografi, inteligjenca (ta quajme keshtu) apo philosophical questioning pa hilé, vjen rralle e me rralle nga filmat autorialë, dhe shpesh e më shpesh nga blockbuster-a amerikanë siç eshte ky ne fjale : nje film qe vizualisht, ka nje nga motion-capture më te shemtuarat qe mund te kem parë. E megjithate, filmi ka gjera interesante brenda !

C’dua te them ?
Po ja per shembull, dua te them qe vjet, Lars Von Trier-i dhe Almodovari, qe te dy bene nga nje film; te dy jane regjizore tashme te konfirmuar. Por as njeri, as tjetri, nuk më duket se i kane shkuar deri ne fund, nepermjet filmit te tyre te fundit, asaj qe kane filluar, asaj qe kane dashur te thone, ose siç e quaj më lart, philosophical questioning e tyre. Dhe hop, del nje Ruper Wyatt, nje zanatçi hollywoodi (qe eshte evidente qe estetikisht ka gusto leshi !) por… qe arrin te thote jo pak gjera inteligjente dhe interesante ne filmin e tij ! Ndofta pikerisht sepse nuk e koncepton kinematografine si “çeshtje gustosh” ! Ndofta !

“Rise of the Planet of the Apes” eshte nje prequel, pra historia qe ai trajton (si ja moren majmunët pushtetin njeriut) ka ndodhur më pare se Ngjarja vetë, pra perpara se te filloje mbreterimi i Majmuneve (historia e njohur tashme e “Planet of the Apes” [Planetit te majmuneve] te Tim Burton-it në 2001). Duke qene se eshte prequel, pra histori me fund te ditur paraprakisht, mua më duket se merita e filmit, ose edhe më sakte merita e regjizorit (pasi historia, ne vetvete, ka qene tashme e njohur prej dekadash) qendron ne atë se si ai e trajton fatalizmin, ose edhe më sakte, fatalizmin e ketij prequel-i : spektatori e di tashme se majmunet do t’ja marrin pushtetin njeriut, pra s’ka rrugedalje. Nga ana tjeter, regjizori nuk mund te luajë karten e nje suspensi te ndonje alternative tjeter : per shkak te nje gabimi te vete njeriut, njerezimi e humb definitivisht pushtetin mbi Boten dhe pike. Por ajo qe mu duk interesante ishte fakti qe majmunet, kete gje nuk e shohin si nje mundesi per te marre pushtetin, por thjesht si nevoje ! Dhe ne fakt, filmi nuk trajton temen e pushtetit (ne sensin e moralit te pushtetit – i mire, i keq); ne te nuk flitet per ‘te mire’ e per ‘te keqinj’, por thjesht per nje gabim, per nje gafë. Sigurisht, jo te rastesishme, por per të, do flas pikerisht më poshte.

I them keto gjera, sepse mua me duket se “Rise of the Planet of the Apes” eshte shume here më tragjik dhe i trishtushem se “Melancholia” e Lars Von Trier-it (qe po ashtu trajton temen e fundit te botes) dhe shume here filozofikisht më i pa-parashikueshem : filmi i ben gjyqin nje deshire te fshehte te vete qenies njerezore : shuarjes se rraces se tij ! Fundin e Botes (ose me sakte, fundin e ekzistences se njeriut ne kete bote), njeriu e ka në vetvete, e ka ne natyren e tij, e ka si menyre te ekzistuarit ne kete bote. Pra, aktivitetet e te tij (pra te njeriut), tentojne pikerisht drejt ketij fundi ! Njeriu punon per te shkaterruar ate qe nderton.Pra, edhe pse filmi eshte i parashikueshem per nga skenari (perderisa eshte prequel, pra dihet paraprakisht si do zhvillohet ngjarja), pikeshikimi regjizorial me pelqen, eshte rradikal, nuk eshte pikeshikim melodramatik (ne kuptimin e keq qe i eshte dhene kesaj fjale).

Nje tjeter merite e filmit (dhe qe me duket se shkon kunder rrymes se producenteve hollywoodianë) eshte anti-paternalizmi i tij : raportet baba-bir jane shume interesante ne film dhe nuk jane te ujdisura.
Per shembull : babai (ne film) nuk i shpeton vdekjes, as nuk arrin te pajtohet me te birin (James Franco), i cili sigurisht qe do donte ta shpetonte te jatin, gjithe duke mos qene i afte te jete vete baba : eshte i jati i tij (plaku) ai qe i jep nje emer femijes-majmun ! Shume me vone, James Franco kupton se ai vete eshte babai i vertete i majmunit dhe per kete, i duhet te paguaje konsekuencat. Jo pak per nje film hollywoodian, apo jo ??!

Por edhe per raportet midis James Franco-s dhe femijes-mamun qe ai vete e ka rritur dhe pastaj burgosur, ka jo pak gjera interesante. James Franco i hap deren e kafazit dhe i propozon atij te kthehet ne shtepi. Por tashme eshte shume vone : majmuni-femi eshte plagosur dhe s’ka më shanc te dyte per tu rikther ne shtepine e ngrohte per te vizatuar rrathë ne muret e dhomes se tij ! Iku ajo kohe ! Ai ka plane te tjera, ka te tjera nevoja. Ne fund te filmit, James Franco kthehet te shikoje femijen-majmun te tij dhe ben nje tentative te fundit duke perdorur emocionin e natyres baba-bir : edhe kete rradhe, reaksioni i majmunit eshte i qarte : tashme ai flet dhe, nepermjet fjales-armë, eshte bere autonom ! Shtepia e tij tashme nuk eshte ajo e James Franco-s, por… bota, planeti Tokë. Dhe qe nga ky moment, filmi propozon qe ne si spektatorë te bejme dallimin midis nocionit njeri(human) dhe nocionit qenie : filmi luan jo pak me kete ambiguitet, nepermjet nocionit te fjales : te qenit njeri eshte diçka qe i jepet çdo qenieje njerezore, qe flet ose jo; ndersa te qënit, pra thjesht te ekzistuarit, fitohet ! FITOHET !

Me gjithe keto merita, per fat te keq, kinematografikisht filmi eshte nje lemeri e vertete (estetikë pertace, cliché-ske… etj etj). Keshtu qe, per mua personalisht, sado e larte te jete nota per permbajtjen (ta quajme keshtu), nota per formen do te ishte 4.
Keshtu qe mestatarja i bie… 6.5 Ose thene ndryshe : sa gjynah qe keto gjera, regjizori nuk ka dash (mundur ? ditur ?) ti thote më hijshem, më artistikisht !

nota : 6.5

trailer i filmit :

***

Posted on 27th February 2012
Under: Te ndryshmeSci-FiUSA | No Comments »