IV. FILM FESTIVAL

Together (“Happy Hour” – film japonez me regji të Ryusuke Hamaguchi)

Film i realizuar ne 2015, shfaqur ne festivalin e filmit ne Locarno te Italise po ate vit (por dale neper kinemate europiane veçse në 2018), “Happy Hour” zgjat 5 ore e nje çerek.

Film i gjate (siç jemi mesuar te themi) por te cilit nuk mund ti heqesh as edhe nje sekonde te vetme, “Happy Hour” eshte historia e kater shoqeve te ngushta (te pandara, ne kuptimin me te plote te fjales) qe jetojne ne qytetin japonez Kobé: divorci i Jun (Xhun), njeres prej tyre, hyn ne resonance me jetët private dhe profesionale te 3 te tjerave, duke prodhuar nje termet te bute, te ngadalte por te pakthyeshem ne jeten e tyre.

*

Regjizori ka thene se kane qene 3 sebepe per filmin e tij: sebepi i pare ka qene nje atelier (ne te cilen merrnin pjese 17 veta) e qe kish per tematikë “si ta kuptojme e degjojme më mire njeri-tjetrin”. Aty ai zgjodhi 4 aktoret e ardhshme te filmit, te katerta amatore! Sebepi i dyte (ose me sakte, frymezimi i dyte) ka qene filmi i famshem i Cassavetes «Husbands» (4 burra amerikanë te martuar, shoke per koke, çajne ferren dhe shkojne ne Londer pa u thene gjë grave te tyre); i treti lidhet drejpersedrejti me 4 vajzat në fjalë dhe jeten e tyre personale.

Thene ndryshe, vetë filmi ka diçka prej atelieri, a thua se vete “Happy Hour” eshte nje film brenda filmit. Regjizori po ashtu ka shpjeguar qe ideja fillestare ka qene qe ai te mos i kalonte 2 ore e gjysem por ja qe gjate procesit te xhirimit rezultoi se filmi duhet te zgjaste shume me teper.

Thene akoma edhe më ndryshe, kemi te bejme me nje veper artistike ne te cilen koha e spektatorit dhe koha e vete filmit behen pothuaj njesh. Po ashtu, loja e aktoreve, edhe pse cassavetiane në shikim te pare, spostohet më se shumti ne fushen bressoniane: më teper se me aktrim, kemi te bejme me ‘modele’, te cilêt kane nje ‘rol’ per te luajtur dhe, ‘that’s all’ : konkluzionet i nxjerr spektatori.

 

*
Edhe pse film koral (me shume personazhe), “Happy Hour” funksionon si nje trup i vetem: jane te rralle filmat qe i japin jo vetem hapsire personazheve dytesorë, por nganjehere, ata (pra personazhet dytesore) te jenë edhe më impresionues se ata kryesorë.
Regjizori arrin te krijoje e orkestroje skena (te gjata ne kohe), gjithmone intime por kurre ‘te renda’ e qe evitojne cilido sistematizim. Edhe pse ne qender jane 4 personazhe, vemendja kinematografike nuk eshte e barabarte (plus qe filmi eshte i mbushur me digresione krejt te paparashikueshme) : nje prej heroinave mund te shihet pergjate veçse 20 sekondash, sikurse pergjate 20 minutash: asnje kalkulim regjizorial i tipit “se mos merzitet spektatori” : shtpjellimi i historise eshte më se shumti intuitiv sesa i parashikuar .

“Happy Hour” eshte film i mrekullueshem qe trajton temen e emancipimit, ne kuptimin më te vertete te fjales, emancipim individual por qe kalon nga ai kolektiv, gjithe duke evituar qe, çmimi i lirise qe duhet paguar, te kalojë nga xhepi i njeres heroine në perfitim te xhepit te tjetres. Asnjehere! Filmi per asnje moment nuk eshte nje ‘catch-all’ (ku fatet e personazheve kryqezohen mes njeri-tjetrit dhe kaq), por eshte nje trup i vetem qe, ne fund te fundit, ka nje trajektore dhe vetem nje fat (destin).

Together!

nota: 10 !

trailer:

 

 

Advertisements