Mia madre!

10 arsye per nje 10 me yll ⭐ per “Mia Madre”, filmin e fundit te Nanni Moretti-t:

1. i cili eshte nga ajo “rrace” regjizoresh te cilet permes filmave te tyre, më shume se “rrefejne nje histori“, jane krijues qe ndajne me spektatorin ate çka kanë më intime.

2. Intime, sepse vete historia e “Mia Madre” eshte me teper se ‘banale’ : Margheritta eshte nje regjizore tek te 50-at e cila xhiron nje film me teme politike ku punetoret e nje fabrike italiane ngrihen kunder pronarit te ri multinacional amerikan (luajtur nga John Turturro), nderkohe qe e ema e saj numeron ditet e fundit te jetes ne nje spital (ku afer i ndodhet edhe vellai i regjizores, rol i luajtur nga vete Moretti). Kaq eshte historia e filmit. I cili, ne fakt, eshte krejt gje tjeter: eshte ‘zhveshje’ lakuriq zemrash.

3. Moretti-regjizor, ndryshe nga shume filma te tij paraardhes ne te cilet ka qene figure esenciale e qendrore, kesaj rradhe eshte nje xhebrail-emin, nje engjell-Gabriel “në anë të” personazheve te tjere. Mos valle kjo eshte metafora e pozicionit te ri qe mendon ti jape vetes ne filmat e ardhshem?

4. Moretti-autor eshte “ne anë të” personazhit qendror te filmit, por dhe anasjelltas: a nuk shikon Margheritta ne enderr sikur e ka vellane (dmth Morettin) “në anë të” saj?

5. Keshtu qe, edhe pse deri dhe titulli eshte autobiografik, filmi ne fakt nuk eshte dhe aq i tille. Autobiografia (nese ka nje te tille) lidhet me se shumti me atmosferen e filmit, e cila mbi te gjitha ndihmon per te kuptuar nje nga temat me te rendesishme morettiane : sfidimi i vetvetes (rivenia ne pyetje) : Aktor/regjizor qe prej mesit te viteve ‘70, Morettin e kemi pare tashme te dyshoje (Palombella rossa) por edhe pothuaj te vdesë (Caro Diario).

6. Ndersa kesaj rradhe, regjizorin e shikojme te ndare ne tresh (ne tre personazhe), dhe te reflektuar ne dy prej tyre. Film “fallcerisht” ne vetën e parë, para se gjithash “Mia Madre” ndan me ne një eksperience.

7. Nje eksperience pergjate se ciles gershetohet realiteti me endrrat dhe me kujtimet. Pa u kujdesur per kufijte me tyre (fundja, kinematografia moderne, pjese e se ciles eshte dhe ajo e Morettit, duke filluar me “8 e mezzo” te Fellinit, gjithmone ka propozuar kontaminimin e realitetit nga endrra, konfuzionin e kufirit mes tyre).

8. Nje eksperience qe, in fine, nuk jep  nje film sentimental, por nje film ku sentimentalja drejton gjithshka, ‘qeveris’ mbi gjithshka.

9. ‘Sentimental’ ka brenda ‘mental’, dhe kinematografia e Morettit ka qene gjithmone e tille. “Mia madre” eshte akoma dhe më mental se te tjeret: nen aparencen e tij klasike, filmi te jep ndjesine se ai buron nga syte e ndritshem blu te heroines kryesore, te filmuara ne plan te madh filmik

10. Mental, sepse filmi ka ne qender shperberjen (çintegrimin) e realitetit. Afrimin e vdekjes. Moretti ka qene dhe mbetet nje njeri jo-i qete, i shoqeruar gjithmone nga nje ndjenje: nga ‘inadeguatezza’. Gjithe duke na ofruar nje mbyllje (nje plan te vetem filmik) gjithe jete, gjithe drite :

a domani !

 

trailer:  https://www.youtube.com/watch?v=jWiFif96t3Y

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s